mércores, 23 de xaneiro de 2013

As transformacións na literatura:


Ola, poetas:

Na última sesión do Club de Lectura estivemos comentando a novela Dragal. Esta novela trata da transformación dun rapaz, un adolescente de 16 anos, nun dragón. Coa lectura da novela viñeron á miña mente moitos libros que tratan as metamorfoses, que vén sendo o nome grego da palabra "transformacións". Transformarse no  "outro" é algo máis ou menos común na literatura xa que permite a exploración de temas complexos da identidade.

 Aquí están algunhas das transformacións máis memorables da literatura:

1.- A Odisea, de Homero (Canto X): Tras escapar da illa dos lestrigóns, xigantes antropófagos que matan e comen á tripulación de once barcos, Odiseo (Ulises) e os seus homes foxen á illa Eea, onde algúns homes foron enfeitizados por Circe, filla do Sol, que  os convertiu en porcos. Axudado por unhas herbas máxicas dadas por Hermes, Odiseo logra opoñerse a Circe e libera aos sus compañeiros. Ao cumprirse un ano, Odiseo pídelle a Circe que o deixe partir e o axude a chegar á sua patria. Ao que Circe responde que primeiro debe ir á morada de Hades para consultar a alma de Tiresias, adiviño cego.

2.- As metamorfoses, de Ovidio (Libro VI): Aracne (en griego antiguo ἀράχνη, ‘araña’) foi unha gran texedora que alardeou de ser máis habilidosa que a divina Minerva, equivalente romana de Palas Atenea, deusa da artesanía. Minerva, ofendida, entrou en competición con Aracne, pero, segundo conta Ovidio, no puido superala. Ademais, o tema elexido por Aracne, os amores dos deuses, foi ofensivo, e Minerva transformouna nunha araña

3.- O asno de ouro, de Apuleio: é unha asombrosa novela que narra as vicisitudes do xoven Lucio, transformado en asno polas súas afeccións máxicas. A importancia do texto de Lucio Apuleio atópase en dous niveis: a viaxe do encontro consigo mesmo, purificando ao ser humano que hai no interior do asno;  e a crítica mordaz e pícara que o escritor  realiza sobre a sociedade usando de pretexto esta inocente viaxe dun burriño


4.- "O conto do lobo" do Satiricón, de Petronio (cap. XLII): Esta é, que eu saiba, a máis antiga manifestación literaria coñecida en Europa do arquetipo do licántropo, do home lobo, do ser humano transformado en bestia . O interesante é que ten estructura de conto perfecto. 

5.- Divina comedia, de Dante Alighieri (canto XXV): No oitavo círculo do Inferno, Dante e Virxilio transitan pola sétima fosa do Inferno. Alí penan os ladróns sumerxidos  nun inmenso niño de víboras sufrindo horribles metamorfoses e fusións con serpes.

6.- A metamorfose, de Kafka. Trátase dunha novela que relata a vida dun ser humano convertido nun insecto e como esa transformación cambia os seus costumes e as suas relacións co resto da súa familia. Este individuo chámase Gregorio Samsa e vive nunha casa cos seus pais e a súa irmá. 

7.- O soño dunha noite de verán, de William Shakespeare: Durante a boda de Teseo e Hipólita ten lugar unha obra chea de fantasía, soños, amor e maxia que entremezclan as historias de amor de dúas parellas nobres, duns cómicos despreocupados e dun grupo de membros do mundo das fadas. A transformación de Bottom nun burro provén da obra O Asno de Oro de Apuleio que comentamos antes.

8.- O retrato de Dorian Gray, de Oscar Wilde. Conta a historia dun xove, Dorian Grey para quen "o único que vale a pena na vida é a beleza, e a satisfacción dos sentidos". Dorian desexa ser sempre xove. O seu desexo cúmprese, mentras el se mantén coma un  mozo, la figura retratada nun cadro envellece por el. 

9.- Alicia, de Lewis Carroll: Unha nena persegue un coello e cae por un burato. Alí comezan as súas aventuras que todos coñecemos tras beber un líquido que a fai cambiar de tamaño.

10.- O extraño caso do Dr. Jekyll e Mr. Hyde, de R. L. Stevenson. É unha  alegoría moral en forma de historia de misterio. Os dous extremos, o ben e o mal, están convivindo nunha soa persoa, o médico Henry Jekyll, que inventa unha poción capaz de transformalo,
ao comezo, pola súa propia decisión e, despois, incontroladamente, no monstro temible Míster Hyde.


E se me permitides a "boutade" (broma tonta): Os Simpsons - episodio: A Illa do Dr. Hibbert.

Espero que estes comentarios vos animen a ler algunha das obras que aparecen neles. O que máis me gusta dos libros é que me levan a outros libros e me ensinan que hai mil formas de expresar os sentimentos humanos. 


Que teñades un bo día, poetas.

domingo, 20 de xaneiro de 2013

Dragal, a herdanza do dragón

Hola, poetas:

Aquí tenéis las fotos de la sesión del club de lectura del martes 15 de enero. Gracias a Candela y a Inés por enseñarnos aspectos tan interesantes del libro y de nuestra cultura.

Dragal, a herdanza do dragón. on PhotoPeach
 Un saludo.

martes, 15 de xaneiro de 2013

QUE BEN O PASEI CON VOS!

Ola rapaces!
Si. Realmente paseino hoxe xenial na vosa compaña a propósito deste Dragal.
O primeiro teño que dar os meus parabéns ás nosas benxaminas do Club: Inés e Candela que traballaron arreo para preparar a presentación do libro e que, coa inestimabel axuda de Samuel no seu labor de moderador e contalendas, amenizaron unha sobremesa chea de debuxos de dragóns, lendas de dragóns, glosario sobre dragóns, opinións sobre dragóns...

Esta ben. Admitoo. Hoxe era o día do dragón, pero non me esquezades a mín. Se seguides así, pronto vou ter envexa desta criatura fantástica. Eu sonche tamén moi curriño e non fago tanto balbordo.


Seguídeme no blog, xa está dispoñible a presentación de hoxe, no seu sitio de sempre. Paga a pena repasala.

Boas lecturas invernais!

martes, 8 de xaneiro de 2013

MISIÓN OLVIDO



Misión olvido de María Dueñas es la novela que me ha entretenido durante estas Navidades. Y sí. Me ha gustado mucho. Más que la trama relativa a la protagonista, Blanca, una profesora universitaria que decide huir de su realidad, tras un revés sentimental, me interesan tres aspectos.
El primero, las referencias a la historia de las misiones españolas en California. El segundo, la vida de Andrés Fontana en el Madrid de preguerra. El tercero, la descripción de la Cartagena en los años 60 y su relación con la base naval americana.
Para poner orden en su vida, Blanca precisamente debe poner orden en un caos de papeles que dormitan en el sótano de una facultad de lenguas modernas cercana a San Francisco. Esos papeles nos conducirán a la peripecia del otro gran protagonista, Andrés, de quien seguimos su trayectoria que incluye, gracias a su amadrinamiento por parte de una rica excéntrica, muy al estilo del Pip de Grandes Esperanzas de Dickens, sus andanzas por la recién inaugurada facultad de Filosofía y Letras de la Ciudad Universitaria madrileña. Hasta que, exiliado casualmente en Estados Unidos en vísperas de la Guerra Civil, se deja fascinar en el ocaso de su tarea investigadora por esa historia tan desconocida de las misiones franciscanas. No sé si el desenlace de la novela, que por supuesto no voy a desvelar aquí, está documentado, pero sí recomiendo a todos que, tras leerla se dejen seducir por esa gran gesta de los misioneros en la Alta California. Tras años de injusto abandono El Camino Real está siendo valorado por los estadounidenses como parte de su historia, y es reconfortante ver cómo nuestros antepasados contribuyeron a ella. Cuando la peripecia de Fontana se prolonga en la de su discípulo americano, Daniel Carter, quien será el que haga el camino de vuelta a la madre patria, vuelvo a disfrutar con sus recorridos por el barrio de Argüelles de mi infancia. Sin embargo, esperaba más de la posibilidad que abría el tema de la tesis de Carter, la obra de Ramón J. Sénder, novelista aragonés prohibido en la dictadura, también exiliado en California, (cuya relación con la escritora Carmen Laforet podemos seguir en la documentadísima biografía de Anna Caballé e Israel Rolón: Una mujer en fuga). Este escritor sólo sirve de excusa para el viaje de Daniel a Cartagena, donde se nos brinda una deliciosa historia de amor que parece sacada del cine americano. Este personaje deja de interesarme cuando, ya feliz, regresa a su patria. Su particular descenso a los infiernos lleno de dudas y dolor, no me convence, ni cómo enlaza con la tarea y el destino de Blanca, ambos encargados de hacer respetar el legado del viejo maestro.

FELIZ ANO 2013

Ola a todos, bibliotequeiros e bibliotequeiras, se me permitides o neoloxismo!

Espero que comenzárades co bo pe o ano. Alégrome de ver de novo a biblioteca chéa, foron moitos días de soidade, aínda que non o pasei mal na compaña dos personaxes dos libros. Somos vellos amigos. Xa sei que moitos de vós aproveitáchedes os días de festa para ler e ler, e que algunhas traballaron moito na preparación do power point de Dragal. Como va a súa lectura por alí? Teño oidas (que vos escoito cando falades) opinións para todos os gustos. 
Aproveito para pedir desculpas a Samuel e máis a Darío que pensaran que a nosa xuntanza do Club de Lectura ía ser hoxe. Claro, hoxe corresponde ao segundo martes de mes. Pero tedes que recordar que falamos de posponela para ter tempo de acomodarnos de novo a rutina do curso. Así que, espero coincidir con todos o vindeiro martes día 15 no horario de sempre. Esta vez, se queredes quedar a xantar, tedes que dicirllo a Cris o a Pilar antes do luns para que poidan avisar con tempo a Belén. 


FELIZ ANO 2013

domingo, 23 de decembro de 2012

Actividad para el club de lectura de enero

Hola a todos. Estuve hablando con algunos profesores y aceptaron la idea de realizar una actividad para el próximo club de lectura. Para todos los que queráis participar os doy las instrucciones.
Con el tema de Dragal os propongo hacer un dibujo de un dragón (si queréis, pintarlo) y una descripción de cómo se llamaría, qué atributos tendría, etc. Tendréis para realizarlo durante las vacaciones hasta el día 7 enero, lunes de regreso a la rutina. Podréis entregarmelo a mí, Samuel de 1Bac-A. Me podréis encontrar en los recreos en la biblioteca, o, si aceptan, a los profesores que asisten al club. Si nos da tiempo, los expondremos en el club. Os deseo felices vacaciones y que disfrutéis de la lectura.



xoves, 20 de decembro de 2012

PRÉSTAMOS DE LIBROS PARA ESTE NADAL

Ás 12:10 estaremos na BIBLIOTECA para que poidades escoller os libros que máis vos gusten para ler estas vacacións. Os préstamos os farán Pilar e Cris... que sexades moi felices!!!

RECOMENDACIÓNS PARA NADAL DE 2ºB

Ola rapaces!
Os alumnos de 2º B fannos as seguintes recomendacións para as nosas lecturas navideñas:

Raúl, Laura e Nicole suxiren de Laura Gallego Donde los árboles cantan, da que hai unha nova edición cunha nova portada, onde Viana vai disfrazada de rapaz.
Antía e Salomé recomendan a saga de Crepúsculo, que de novo está de moda polo estreo da última peli de dita saga. Ten de todo: fantasía, romance e acción...


Miriam prefire El circo de los extraños de Darren Shan. Misterio, acción e historia de amor. Tamén ten unha versión cinematográfica con actores como Josh Hutcherson, mais coñecido como o Peeta da peli de Los juegos del hambre.

Daniela aposta por El sueño de Frankie de Pauline Fisk, unha historia entrañable e conmovedora, que chegará ao teu corazón.

David aconsella calquera dos protagonizado por Ullyses Moore de Pierdomenico Baccalario porque teñen moita intriga e enganchan moito.


Christian, xunto con Aida e Patricia, aportan a seguinte saga: Las crónicas de la torre, tamén da nosa admirada Laura Gallego. É moi entretida e gustará aos amantes da fantasía e da aventura.

Seguro que na nosa biblio atopas algo con que disfrutar as vacacións que están a piques de comezar.
Feliz Nadal a todos os biblio colegas!

Socas.

domingo, 16 de decembro de 2012

GALERÍA DE FOTOS DA 2ª SESIÓN DO CLUB DE LECTURA

Unha sesión de "Los juegos del Hambre" memorable; Daniela, Aida e Samuel fixérono moi, moi ben... enhoraboa polo seu traballo.

OBXECTOS ESQUECIDOS NOS LIBROS

Ola rapaces!

Quizáis nalgúns dos vellos exemplares agochados na nosa biblioteca pódense atopar cousas misteriosas como as que nos contan que rescataron dunha biblioteca universitaria, auténtica cápsula do tempo.


Pero, ollo, cando vos poñades a buscar tede coidado de non descubrir o meu refuxio. É alto secreto.

Por certo, este video deume unha idea, aínda que non sei se aos profes lles parecerá ben. Poderíamos xogar a deixar nas páxinas dos nosos libros preferidos algún recordo para os que veñan ao instituto nos anos vindeiros. Por suposto sen estragar nadiña os libros.

Non é unha idea atractiva?


 Alí vos deixo a miña suxestión.

Por certo, tede paciencia que os libros de Dragal están a piques de chegar a instituto.

mércores, 12 de decembro de 2012

¿Quién eres? Teseo y Ariadna vs. Katniss y Peeta.


¿A ver si os suenan los ecos de este mito?

 Teseo y el laberinto del Minotauro:

Teseo era hijo de Egeo, rey de Atenas, y de Etra. Egeo había matado al hijo de Minos, de modo que Creta sitió Atenas, que se vio rápidamente asolada por el hambre y las enfermedades, por lo que Egeo tuvo que aceptar las condiciones de Minos.

La ciudad de Atenas debía entregar cada año un tributo a Minos, rey de Creta. Debían entregar cada año 14 jóvenes de las familias más nobles de la ciudad, siete chicas y siete chicos, que serían entregados al Minotauro que se encontraba en el laberinto de la ciudad.

Teseo, al tener conocimiento de esto, decidió ofrecerse como tributo anual a pesar de que su padre le insistía en no hacerlo para lograr terminar con la bestia. Al final logró convencerle, afirmándole que si tenía éxito y conseguía volver, pondría velas blancas en su barco, y si había fracasado, las velas serían negras.

Al llegar a Creta, el propio rey Minos los examinó para confirmar que servían como sacrificios humanos. Teseo, cuando llegó la corte, conoció a la hija del rey, Ariadna, de quien se enamoró perdidamente. Ella se enteró del objetivo que tenía Teseo y, habiéndose enamorado también de él, decidió ayudarle, ya que a pesar de que lograse matar al Minotauro, salir del laberinto era tarea imposible. Por ello, le entregó un ovillo de hilo de oro.


Cuando entró en el laberinto, Teseo fue desenrollando el ovillo para después encontrar la salida. Una vez que encontró al Minotauro, lo primero que hizo fue dar rodeos para tratar de agotar a la bestia. Cuando al fin estaba agotado, se enfrentó a él  hasta que lo mató. Después fue siguiendo el hilo que le había dado su amada para encontrar la salida.



Tras la victoria, Teseo se reunió con los jóvenes que le habían acompañado y con Ariadna. Juntos, no tardaron en embarcarse y poner rumbo a Atenas. Durante el trayecto, tuvo lugar una gran tormenta que les hizo detenerse en la isla de Naxos. Ariadna, que se encontraba indispuesta, bajó del barco. Unas leyendas dicen que Teseo la abandonó, otras que se olvidaron de que había bajado, y otras que el barco se alejó debido a las condiciones climáticas. Lo cierto es que el barco partió dejando a Ariadna en la isla y separando por tanto a los jóvenes.

Teseo, debido a la euforia del triunfo, se olvidó de cambiar las velas negras por las blancas. Egeo, viendo las velas negras que significaban que su hijo había fracasado, creyó que su hijo había muerto. No pudo soportarlo y se arrojó al mar. Teseo decidió llamar al mar Egeo, como su padre, una vez subió al trono. Gracias a su nombramiento como rey, logró unir a los pueblos formando el estado ateniense.


¿Qué? ¿Sorprendidos? ¿Veis similitudes entre Katniss y Teseo?, ¿y entre Peeta y Ariadna? Los mitos nos enseñan comportamientos humanos. Creo que Suzanne Collins también lo pretendía al escribir Los juegos del hambre. Así que ahí os va mi pregunta: ¿A qué grupo pertenecéis? ¿Al de aquellos valientes y arriesgados que consiguen la victoria a costa de no abrir  su corazón, duro como el pedernal, y que no saben decir "gracias", porque temen que al mostrar sus sentimientos los hieran?, ¿o al de aquellos que son capaces de arriesgar su propia vida aun sabiendo que ganar no conlleva una victoria? ¿Quiénes sois? ¿La arrojada Katniss, es decir, Teseo? ¿El segundón Peeta, o sea, Ariadna? Es evidente quién soy yo.

Feliz lectura, poetas.

Yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen




martes, 11 de decembro de 2012

LOS JUEGOS DEL HAMBRE

Ola rapaces!

Que ben o pasei hoxe! Realmente vos estades superando. Disfrutei moitísimo na nosa sesión de hoxe. Si. Eu tamén estaba alí. Non digades que non me vistes. Pero se sempre vos presto a miña imaxe para as vosas presentacións! Son un verdadeiro top model, non? A outra xornada estreei un vermello forro polar moi quentiño, esta volta un broche coa forma dun sinsajo.

Pois si. Alí estaba eu escoitando a Daniela, Aida e Samuel que coido que fixeron un traballo moi completo: resumo, debuxos, análise de cada distrito. Todo ilustrado coa presentación e ambientado coa música da balada de Rue da película, que espero que pronto Cris colgue noutro sitio deste blogue.

Que de que estou a falar? Pero é posible que alguén non saiba que no noso Club limos Los Juegos del hambre? Se é a última moda polo Sofía. Se ata aquí me chega o murmurio do constante intercambio deste libro de aula en aula, de andar en andar, dende os de primeiro de ESO ata os de segundo de BAC. A todos nos une a paixón por Panem, polos doce distritos, polo triángulo amoroso: Peeta-Katniss-Gale. A todos? Non. Nun pequeno recanto, mantense inexpugnable o irreductible Dani, alleo a todo este clamor pro-xogos da fame. Nin os argumentos de Aida, nin os suspiros de Daniela, nin o aplomo de Samuel, nin o unánime apoio de todos nós,  parecen facer mella nel. Tranquilo, Dani, nós leremos a Javier Marías, pero ti tes que  rematar En Llamas e Sinsajo. Seguro que ao final Katniss comezará a caerche un pouco mellor.

E agora, no Nadal, moi atentos ao novo reto: Dragal. I. A herdanza do dragón de Elena Gallego Abad. Pasamos da ciencia-ficción á novela fantástica, de Katniss á Hadrián, da area dos 74 Xogos da Fame á fachada da igrexa de San Pedro, nunha vila galega, onde se agocha un dragón de pedra.

Boa lectura e boas festas! Vémonos o 15 de xaneiro.

Socas.

sábado, 8 de decembro de 2012

Caballero Bonald gana el premio Cervantes:

El poeta español José Manuel Caballero Bonald recibió la noticia de la concesión del premio Cervantes cuando acaba de cumplir 86 años y tras haber ganado ya premios como el Nacional de las Letras, el Nacinal de Poesía, el Andalucía de las Letras, el Reina Sofía de Poesía Iberoamericana, el Federico García Lorca y, en tres ocasiones, el de la Crítica.

Caballero Bonald es un poeta "discontinuo e intermitente", como a él mismo le gusta definirse. Este escritor (Jerez, Cádiz, 1926)  se toma con calma la poesía, la calma necesaria para crear. Y, así, su poemario Manual de infractores, publicado en 2005 y galardonado con el Nacional de Poesía en 2006, vio la luz ocho años después de Diario de Argónida, el anterior.  

Su último libro, Entreguerras (2012) es "el mejor" que ha escrito hasta ahora. Un libro que considera que "puede perdurar y que puede marcar una cierta línea divisoria en la poesía española".

Si estáis interesados en la figura de este magnífico escritor, que os recomiendo, no dejéis de visitar su fundación. Allí encontraréis mucha información sobre su vida y su obra, además de interesantes enlaces. 


Como sé que os gustará poder ver y escuchar al autor, os dejo un vídeo del programa de La 2 "Página 2". 



Ya. Ya vamos a lo que más nos gusta, poetas. También a mí lo que más me gusta es leer su poesía. Pero antes, unos consejos:

Hoy os pido que os situéis junto a una ventana. Si tenéis una silla cerca, podéis sentaros. Pero sólo si es una silla. Si es un sofá o un sillón, no vale. Si no, poneos de pie: es mejor. Procurad que no os vea nadie. Abrid la ventana. Sentid el aire fresco. Sentid el frío. Buscad. Buscad a alguien en la calle que se acerque a vuestra ventana y habladle desde lejos, desde arriba. Imaginad que sois la voz en "off" de una película. Imaginad la primera estrofa en blanco y negro. Pensad en quién más queráis cuando leáis la segunda. Leed dos, tres, cuatro cinco seis... mil veces la tercera estrofa hasta que entendáis qué significa "ya es mentira crecer sobre raíces". Volved al presente. Imaginaos a unos pasos de la figura que ya no extraña. Y acabad, rendidos, leyendo la última con voz pausada. Caed de rodillas. Buscad a vuestra madre. Dadle un beso.

Domingo

La veis un día domingo.
Lleva un cuerpo cansado, lleva un traje cansado
(no la podéis mirar),
un traje donde cuelgan trabajos, tristes hilos,
pespuntes de dolor, esperanzas sangrantes
hechas verdad a fuerza de ir remendando sueños,
de ir gastando mañanas, hombres de cada día,
en las estribaciones de un pan dominical.

La veis venir acaso de un azar con ternuras,
de una piedad con fábulas; la veis
venir y no sabéis que está llamándose
lo mismo que la vida,
lo mismo que su traje hecho disfraz de olvido,
hecho carne de engaño y servicial,
cortado a la medida de mensuales lágrimas,
de quebrantos tejidos con la última
hebra de la intemperie, con las briznas
de ese telar de amor donde aprendemos
la hermandad necesaria que es un cuerpo sin nadie.

Sucede que es un día más bien canción que número,
más bien como una lluvia de inclemente mirada,
de humilde mano abierta
que volverá a vestir de desnudez la vida.
Y entonces ya es mentira crecer sobre raíces,
ya es mentira ese tiempo blandamente nocivo
que se nos va quedando alquilado en la piel,
que se nos gasta hasta dejarnos
un mísero rastro de caricia vacía,
llegar a confundirnos en un domingo anónimo,
en un amor sin cuerpo, hilvanando de lástima.

Y entonces, ese día, el domingo,
viene llegando, corre, se nos acerca
(todos la conocemos),
nos mira igual que un charco
de amor recién secado, nos contagia
de todo cuanto es puro en su día siguiente,
porque está consolándose con un jornal caduco,
está desviviéndose
en una pobre sucesión de acopios para amar,
de ir contando los años por tránsitos de trajes,
por memorias zurcidas, por sueños arrancados
del retal de un domingo cegador e ilusorio.




Si queréis leer más poemas de Caballero Bonald, pulsad aquí, y aquí. Y si queréis escucharlo recitando sus poemas, pulsad aquí.

Hasta otro día, poetas.


Yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen






venres, 7 de decembro de 2012

LAS FIGURAS RETÓRICAS EN LAS CANCIONES DE HOY

Rebuscando en youtube, -soy un duende muy moderno-, me he encontrado este vídeo que me ha hecho pensar en vosotros, alumnos de Literatura que tenéis que memorizar tantos nombres extraños. Se pueden encontrar figuras retóricas en un buen grupo de canciones. No es este el único vídeo que hay por la red. ¿Por qué no probáis vosotros a hacer vuestra selección personal con vuestras canciones favoritas? En todo caso, confío en que con música sea más sencillo comprender y estudiar los recursos literarios. Porque ¿qué es la lírica sino ritmo?


Os sigo esperando por aquí.
Socas

luns, 3 de decembro de 2012

GALERÍA DE FOTOS DA 1ª SESIÓN DO CLUB DE LECTURA

Ola a todos, aquí vos deixamos unhas instantáneas da nosa primeira sesión! Vos esperamos o próximo 11 de decembro, mesma hora, mesmo lugar...Abur a todos!