Amosando publicacións coa etiqueta actualidad. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta actualidad. Amosar todas as publicacións

xoves, 9 de outubro de 2014

O francés Patrick Modiano gaña o Nobel de Literatura 2014

Ola poetas:


Comeza un novo curso e con el centos de novidades. Entre elas hoxe destacamos a concesión do premio Nobel de literatura ao escritor francés Patrick Modiano, un novelista de educación exquisita -entre os seus mestres está R. Quenau, aquel de Exercicios de estilo-. Modiano ten organizada a súa obra literaria en torno ao motivo recurrente da ocupación nazi de Francia durante a segunda guerra mundial. Os personaxes da súa obra son dunha enorme fondura humana, aínda que os seus comportamentos non son sempre moi racionais nin emocionais. Entre os recoñecementos á súa obra, conta co  prestixioso premio Goncourt e co premio da Academia Francesa e agora co Nobel. 

A continuación, déixovos un fragmento dunha das súas obras traducidas no noso país. A obra trata dun detective xubilado que emprende a tarefa de reconstruir a súa propia identidade, o cal o levará a facer unha profunda análisi da época da ocupación alemana.

Espero que vos abra o apetito. De ler. Máis. 


La calle de las tiendas oscuras (fragmento)
" Un expediente andaba rodando por encima de una mesa. A lo mejor era el del hombrecillo moreno de mirada espantada y rostro abotagado que nos había encargado que siguiéramos a su mujer, quien, por las tardes, iba a reunirse con otro hombrecillo moreno de rostro abotagado en una pensión de la calle de Vital, cerca de la avenida de Paul Doumer. Hutte se acariciaba pensativamente la barba, una barba canosa, corta, pero que se le comía las mejillas. Los ojos saltones y claros miraban al vacío. A la izquierda del escritorio, la silla de mimbre en que me sentaba yo durante las horas de trabajo. Detrás de Hutte unas baldas de madera oscura cubrían la mitad de la pared; había en ellas guías telefónicas y anuarios de todo tipo y de los últimos cincuenta años. Hutte me había dicho con frecuencia que eran herramientas de trabajo insustituibles de las que no pensaba desprenderse nunca. Y que esas guías y esos anuarios formaban la más preciada y la más emotiva biblioteca con que pudiera contar nadie, pues sus páginas recogían multitud de seres y multitud de cosas y de mundos desaparecidos, de los que ya sólo esos tomos daban testimonio. "

mércores, 16 de outubro de 2013

Alice Munro gaña o premio Nobel de Literatura

Ola poetas:

A escritora canadense Alice Munro gañou o premio Nobel de Literatura 2013. “Mestra do relato curto", según o dictame da Academia sueca, "o seu estilo é claro e dun realismo sicolóxico”. Munro, nacida en Wingham (Ontario) no 1931, é a decimoterceira muller que obtén o galardón máis importante das letras universais e a primeira que se apunta o tanto para o país norteamericano. Coñecida como "a Chéjov de Canadá", a narradora puxo os cementos do realismo moderno literario do seu país. Mundos correntes que tras a súa serenidade esconden tormentas afectivas e sentimentais a punto de desatarse. 

 Munro iniciouse na literatura aos 30 anos, con contos e relatos que vendía para a radio pública canadense. A autora, nai de tres fillas, recoñece a importancia da súa nai e das mulleres que coñeceu na súa vida para construir o seu grande territorio literario. En canto á influencia doutros autores na súa obra,destaca a influencia de Katherine Anne Porter, Flannery O’Connor, Carson McCullers e, sobre todo, Eudora Welty. Así como de James Agee y William Maxwell. 

En España coñecémola hai tempo, xa que as editoriais Lumen e mais RBA veñen publicando os seus libros dende os anos 90. Ademais, Javier Marías concedeulle no ano 2005 o premio Reino de redonda e nomeouna "Duchess of Ontario".

No seguinte vídeo, podedes escoitar as primeiras reaccións da galardonada tras a concesión do premio. Á vez que practicades o voso inglés. (Non me digades que no estou en todo. Jejeje.)


Pero como o máis importante é coñecer aos autores polos seus escritos, abaixo deixo un enlace no que poderedes acceder a un dos relatos desta doce escritora. O relato leva por título "Radicales libres". Moitos de vós seguro que xa sabedes podo título cal será o seu contido; os que non, o que tedes que facer e preguntar aos vosos profesores de ciencias naturais que é eso de "radicais ceibos". Ou miralo na enciclopedia, claro.

Oxalá descubrades a unha nova escritora de cabeceira.

Ler "Radicales libres".

Desfrutade da lectura, poetas.

sábado, 8 de decembro de 2012

Caballero Bonald gana el premio Cervantes:

El poeta español José Manuel Caballero Bonald recibió la noticia de la concesión del premio Cervantes cuando acaba de cumplir 86 años y tras haber ganado ya premios como el Nacional de las Letras, el Nacinal de Poesía, el Andalucía de las Letras, el Reina Sofía de Poesía Iberoamericana, el Federico García Lorca y, en tres ocasiones, el de la Crítica.

Caballero Bonald es un poeta "discontinuo e intermitente", como a él mismo le gusta definirse. Este escritor (Jerez, Cádiz, 1926)  se toma con calma la poesía, la calma necesaria para crear. Y, así, su poemario Manual de infractores, publicado en 2005 y galardonado con el Nacional de Poesía en 2006, vio la luz ocho años después de Diario de Argónida, el anterior.  

Su último libro, Entreguerras (2012) es "el mejor" que ha escrito hasta ahora. Un libro que considera que "puede perdurar y que puede marcar una cierta línea divisoria en la poesía española".

Si estáis interesados en la figura de este magnífico escritor, que os recomiendo, no dejéis de visitar su fundación. Allí encontraréis mucha información sobre su vida y su obra, además de interesantes enlaces. 


Como sé que os gustará poder ver y escuchar al autor, os dejo un vídeo del programa de La 2 "Página 2". 



Ya. Ya vamos a lo que más nos gusta, poetas. También a mí lo que más me gusta es leer su poesía. Pero antes, unos consejos:

Hoy os pido que os situéis junto a una ventana. Si tenéis una silla cerca, podéis sentaros. Pero sólo si es una silla. Si es un sofá o un sillón, no vale. Si no, poneos de pie: es mejor. Procurad que no os vea nadie. Abrid la ventana. Sentid el aire fresco. Sentid el frío. Buscad. Buscad a alguien en la calle que se acerque a vuestra ventana y habladle desde lejos, desde arriba. Imaginad que sois la voz en "off" de una película. Imaginad la primera estrofa en blanco y negro. Pensad en quién más queráis cuando leáis la segunda. Leed dos, tres, cuatro cinco seis... mil veces la tercera estrofa hasta que entendáis qué significa "ya es mentira crecer sobre raíces". Volved al presente. Imaginaos a unos pasos de la figura que ya no extraña. Y acabad, rendidos, leyendo la última con voz pausada. Caed de rodillas. Buscad a vuestra madre. Dadle un beso.

Domingo

La veis un día domingo.
Lleva un cuerpo cansado, lleva un traje cansado
(no la podéis mirar),
un traje donde cuelgan trabajos, tristes hilos,
pespuntes de dolor, esperanzas sangrantes
hechas verdad a fuerza de ir remendando sueños,
de ir gastando mañanas, hombres de cada día,
en las estribaciones de un pan dominical.

La veis venir acaso de un azar con ternuras,
de una piedad con fábulas; la veis
venir y no sabéis que está llamándose
lo mismo que la vida,
lo mismo que su traje hecho disfraz de olvido,
hecho carne de engaño y servicial,
cortado a la medida de mensuales lágrimas,
de quebrantos tejidos con la última
hebra de la intemperie, con las briznas
de ese telar de amor donde aprendemos
la hermandad necesaria que es un cuerpo sin nadie.

Sucede que es un día más bien canción que número,
más bien como una lluvia de inclemente mirada,
de humilde mano abierta
que volverá a vestir de desnudez la vida.
Y entonces ya es mentira crecer sobre raíces,
ya es mentira ese tiempo blandamente nocivo
que se nos va quedando alquilado en la piel,
que se nos gasta hasta dejarnos
un mísero rastro de caricia vacía,
llegar a confundirnos en un domingo anónimo,
en un amor sin cuerpo, hilvanando de lástima.

Y entonces, ese día, el domingo,
viene llegando, corre, se nos acerca
(todos la conocemos),
nos mira igual que un charco
de amor recién secado, nos contagia
de todo cuanto es puro en su día siguiente,
porque está consolándose con un jornal caduco,
está desviviéndose
en una pobre sucesión de acopios para amar,
de ir contando los años por tránsitos de trajes,
por memorias zurcidas, por sueños arrancados
del retal de un domingo cegador e ilusorio.




Si queréis leer más poemas de Caballero Bonald, pulsad aquí, y aquí. Y si queréis escucharlo recitando sus poemas, pulsad aquí.

Hasta otro día, poetas.


Yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen-yo leo-tú lees-él lee-nosotros leemos-vosotros leéis-ellos leen