Amosando publicacións coa etiqueta poesía. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta poesía. Amosar todas as publicacións

mércores, 4 de novembro de 2020

LIBROS DOADOS POLO POETA JULIO PÉREZ DE GAMARRA

 Ola rapaces!  O poeta ferrolán Julio Pérez de Gamarra tivo o detalle de facer unha doazón de libros para a nosa biblioteca. E aínda por riba, deunos as grazas por ter recibido os seus libros e regalounos un dos seus poemarios adicados especialmente a nós.



Aproveitamos a ocasión para falarvos de quen, en palabras de Concha Zardoya "es un poeta auténtico que teme prodigarse demasiado por respeto a sí mismo y a la alta Poesía a que aspira siempre. Por eso nos ha entregado un libro de madurez, intenso y reconcentrado".

Segundo conta o propio Julio, comezou bastante tarde a escribir poesía, logo de ter gostado moito na súa mocidade dos versos de Rubén Darío o Luis Cernuda. Foi xa cumpridos os 40 cando sentiu que se lle viñan á cabeza palabras que resultaron ser un poema. Grazas a Concha Zardoya que o animou, saíu un primeiro poemario En la mirada de los corzos (1990) ao que seguiu Dispersa ya la arena (1994). Os dous textos foron reunidos no volume Poesía (1981-1997) editado polo Concello de Ferrol no 1998. 



Esperamos que todos vosoutros, e en especial os rapaces que gustan da poesía, que a len, que están comenzando a emborronar papeis, teñades en Julio un bo exemplo a seguir.

Que mellor xeito de rematar que cun poema de Julio, no que a metáfora da escritura está detrás dunha declaración amorosa:


Sueño tu cuerpo cual página ofrecida

a la lenta caricia de la péñola.

Mis manos, demoradas, rozarían

la suave superficie de tu piel,


dejando trazos de íntima escritura.

Borrando y repitiendo lo ya escrito

para decir mi amor con mil rodeos.


Una trama de signos caligráficos

a ti se ceñiría, prietamente,

transformando tu cuerpo en palimpsesto

de secretas caricias sucesivas...


Mas es soñar con nieve en el verano,

pues no poseo el talismán preciso

que abra tu corazón a mis palabras."

        Palabras en tu piel.


Grazas Julio! Esperámoste na nosa biblioteca cando queiras!

domingo, 17 de novembro de 2019

SEGUNDA XUNTANZA DO CLUB DE POESÍA

Ola rapaces!
O pasado martes tivo lugar a segunda xuntanza do Club de Poesía. De novo poidemos escoitar os nosos poemas favoritos. Comezou Pilar co Itaca do grego Constantin Kavafis. 




Itaca
Cuando emprendas tu viaje a Itaca
pide que el camino sea largo,
lleno de aventuras, lleno de experiencias.
No temas a los lestrigones ni a los cíclopes
ni al colérico Poseidón,
seres tales jamás hallarás en tu camino,
si tu pensar es elevado, si selecta
es la emoción que toca tu espíritu y tu cuerpo.
Ni a los lestrigones ni a los cíclopes
ni al salvaje Poseidón encontrarás,
si no los llevas dentro de tu alma,
si no los yergue tu alma ante ti.

Pide que el camino sea largo.
Que muchas sean las mañanas de verano
en que llegues -¡con qué placer y alegría!-
a puertos nunca vistos antes.
Detente en los emporios de Fenicia
y hazte con hermosas mercancías,
nácar y coral, ámbar y ébano
y toda suerte de perfumes sensuales,
cuantos más abundantes perfumes sensuales puedas.
Ve a muchas ciudades egipcias
a aprender, a aprender de sus sabios.

Ten siempre a Itaca en tu mente.
Llegar allí es tu destino.
Mas no apresures nunca el viaje.
Mejor que dure muchos años
y atracar, viejo ya, en la isla,
enriquecido de cuanto ganaste en el camino
sin aguardar a que Itaca te enriquezca.

Itaca te brindó tan hermoso viaje.
Sin ella no habrías emprendido el camino.
Pero no tiene ya nada que darte.

Aunque la halles pobre, Itaca no te ha engañado.
Así, sabio como te has vuelto, con tanta experiencia,
entenderás ya qué significan las Itacas.

Deste poema escoitamos a versión musicada en catalán de Lluis Llach.

A continuación Daniela recitou dun libro que guarda coma un tesoro porque llo regalaron de nena un poema de José Martí: "Los zapaticos rosas". Emilio recordou outro do mesmo autor: "La niña de Guatemala" e tamén escoitamos unha versión cantada do mesmo.
Sergio elixiu un poema de Robert Frost "Nada dorado puede permanecer" que se inclúe na novela de Susan Hinton, Rebeldes; Raquel inclinouse por "Un recordo", un texto de Rosalía; Manuela por  "Unha noite na eira do trigo" de Curros, do que tamén escoitamos a versión de Pucho Boedo e Os Tamara.
E así, cunha boa e variada selección de poemas, chegamos ao final da reunión.
Aproveitamos tamén para falar das novas adquisicións da biblioteca que xa, todos, temos a nosa disposición. E sí, tamén temos poesía!




sábado, 12 de outubro de 2019

PRIMEIRA XUNTANZA DOS CLUBS DE LECTURA E MANGA

Ola rapaces!
O pasado martes 8 de outubro realmente comezamos a nosa andaina deste curso. Xuntámonos a comer (uns na biblioteca, outros na cafetería). Logo os de Manga fóronse con Vily. Parecéunos que cada vez son máis, pero diso falarán eles no seu propio blog. Os do Club de Lectura quedamos na biblio. Non somos moitos, pero aínda así estamos moi felices de dar a benvida a Sergio e a Raquel, as novas incorporacións. Confiamos en ir medrando paseniñamente. E por suposto, encántanos a volta de Eva.
A noticia é que este curso as nosas inquedanzas van ser dobres: 
  • Por un lado, leremos poesía.
  • Por outro lado, falaremos de cine.

Así que dende aquí anunciamos que a temática deste ano é "CINE E POESÍA" ou "POESÍA E CINE". Dous temas tratados por separado, é dicir, non falaremos de "A poesía no cine" nin de "O cine na poesía". 
A dinámica este curso vai ser diferente das doutros. Polo que non fixamos aquí unha lista de lecturas mes a mes, como faciamos. Cada xuntanza leremos poesía, de diversos autores, dos que cada quen teña a ben escoller. E logo falaremos das películas que nos gustan.
Comezamos o pasado martes coa lectura, elixida por Emilio dun poema de José Manuel Caballero Bonald: "Verdad poética" sobre o mito de Narciso, o que  nos deu moito xogo para falar de mitos, de cadros, de poetas...
Hoxe nos despedimos así, co poema, que pode ser mellor?


Verdad poética

Adolescente de livianos lazos,

lienzo de luna, pétalo impoluto
que cruza el arenal, cruza el exiguo
lindero de los acebuches,
llega al vidrioso estanque,
y allí precisamente,
cuando se inclina para verse a solas,
hace su aparición el asesino.

Sangre junto al tupido seto

de arizónicas, sangre
por los rezumaderos de los caños
y en la huraña ruina
del fortín y en la playa acosada
de pájaros y larvas y alacranes.

¿De quién la transitoria furia,

qué se hicieron
aquellos vengadores? ¿Soy yo acaso
el que oyó las aladas palabras de Tiresias?

-El asesino que buscas eres tú.
Empieza a ser verdad mientras lo escribo.

domingo, 18 de xuño de 2017

POEMA DE PEPE LÓPEZ CAEIRO

Aquí os dejo el poema de Pepe López Caeiro (2º BAC- C), aventajado participante del taller de escritura. ¡Enhorabuena, Pepe!


ODA

Dime, buen amigo,
dónde está la rama
de olivo.
Dime, bajo las cenizas
del viejo leño,
cuándo podrá surcar
la paloma el cielo.

Dime, paloma,
¿podrás cubrir con un velo
la tierra arrasada?
Pues hay ríos
en los que corre la sangre,
como pétalos
flotando en el agua,
que son llevados por el viento,
igual que las lágrimas de los niños.

Dímelo tú, paloma blanca
y con olivo,
si puedes emprender el vuelo,
dime, paloma amiga,
si volarás por esas nubes
que inundan el sueño.
Si no te perderás en el firmamento.

Dime que volverás,
cielo, paloma,
prométeme que hallarás,
el día, el alma,
entre el polvo y las fosas,
de aquellos que anhelan creerte 
donde por fin tendrás lugar.

mércores, 6 de abril de 2016

KALI FERRÁNDEZ GAÑA O PREMIO GLORIA FUERTES DE POESÍA



Kali Ferrández, gañadora do XVII Premio Gloria Fuertes (Imaxe La Voz de Galicia)


O xurado -formado por Ana Rossetti, Javier Lostalé e Marta Porpetta- acordou por unanimidade premiar a súa obra Godot nunca lo dijo. 

Di Kali na entrevista publicada hoxe en La Voz de Galicia:
-En mi casa aprendí a amar la cultura. Y también aprendí la cultura del amor. Cosas que en el mundo no puede quitarte nadie...
-Una manera de existir...
-Sí. Un modo de vivir muy vinculado a todo lo poético y a lo espiritual. Eso lo adquirí de mi padre, y también de mi madre.
Si, efectivamente: Kali Ferrández é filla de Guillermo Ferrández, profesor de LLC no IES Sofía CasanovaParabéns a Kali, a Guillermo e ao resto da familia, non só polo premio, senón tamén polo que se intúe ao ler as palabras de Kali. 

Non deixedes de ler a entrevista citada:




luns, 19 de maio de 2014

ÁFRICA: IMAXE E PALABRA

Ola rapaces, cedo a palabra a nosa compañeira Antía, para que nos glose os obxectivos da preciosísima exposición fotográfica que adornou o noso corredor:

O punto de partida da exposición de fotografía e poesía africana estivo en dúas escolmas poéticas: Poemas a la madre África, realizada por Xosé Lois García, e Coraçao en África de Francisco José Tenreiro. Estas dúas ofrecían unha presada de versos en lingua portuguesa e era interesante comprobarmos, unha vez máis, que o coñecemento do galego nos permite comprender de xeito doado a lingua da comunidade lusófona. Comunidade cun amplísimo número de falantes ao longo do mundo, neste caso no mundo africano. As imaxes quixeron ser un apoio que reforzase a palabra. Aparecían tanto paisaxes coma rostros, que falaban de sufrimento e dignidade. Esta exposición quixo ser unha ventá aberta para a reflexión desde as aulas sobre un continente que está petando ás nosas portas e ás nosas conciencias. A súa difusión veu coincidir coa lectura de Palabras de auga, obra tamén situada en África e cuxo autor estivo entre nós para falarnos tamén deste continente.


Rematamos cunha poesía:

Que ninguém o esqueça.

Todos os dias alguem dá a vida
para que seja possível o amor
para que no rosto das crianças
baile un sorriso.

Todos os dias alguém combate
armado apenas de coragem
e de decisao
para que os passaros voem
e as flores rebentem
sobre o solo querido da nossa terra.

Todos os dias alguém morre
en luta pela liberdade
todos os dias alguém morre
para que nós tenhamos vida.



sábado, 18 de xaneiro de 2014

Catro poemas inéditos de Rosalía de Castro

Ola poetas:

Estes días vén de presentarse unha verdadeira sorpresa para os amantes da boa poesía. Apareceron na Coruña catro poemas de Rosalía de castro!!! Non é sorprendente??? Eu estou abraiado. E sei dunha que debe de estar facendo cola na porta da Real Academia Galega (RAG) para poder consultalos no orixinal. 

As vidas están cheas de sorpresas e, ás veces, os poetas escriben os seus sentimentos nos lugares máis insospeitados. De aí que non se descubran ata moitos anos despois.


Velaí tedes estes catro poemas. Aparecen separados por asteriscos. Lede, lede. Non temos moitas oportunidades, coma esta, de disfrutarmos de boa poesía, poesía en dúas linguas. Romanticismo tardío? Rosalía de Castro? Perdoade a miña risa. Hahahahaha. Rosalía foi a mellor poeta (ou poetisa, como queirades) que deron as nosas Literaturas. So este verso "¡Con que es verdad que todo pasa, todo…!" adianta en case cen anos as expresións do análise temporal da "Generación del 50" e poemas tan relevantes como "No volveré a ser joven" de Jaime Gil de Biedma. 

Lede, por favor. En voz alta, por favor. Sos, por favor. Abrindo a fiestra, por favor -aínda que chova. 

Por favor.


“Dinche o corazón na man”

– Dinche o corazón na man
Dincho queridiña enteiro
Ca pirmeiriña esperanza
co pensamento pirmeiro.
Dincho cal neno que nase
De ilusións brancas cuberto
Caraveliño cerrado
ó teu calor dulce aberto.

– En solitarios herbales
Era rosiña escondida,
Solo para ti prantada
Para ti solo nacida.
E coma frol sensitiva
Baixo outra man se pregaba,
E solo onda ti vivia
E de ti lonxe muchaba.


* * *

Ah, cuando un hombre ansía
ser bueno y solo encuentra
la tentación y el mal en su camino,
la sombra y las tinieblas.

Cuando le rinde la fatiga y quiere
reclinar, pobre mártir, su cabeza
siquiera sea en el sepulcro, y siente
que le empuja ¡adelante! la tormenta.

 Y cuando va a gritar ¡Misericordia,
perdón! Mano funesta
su voz sofoca, y ciego, amordazado
al porvenir su porvenir le entrega.
 Y rueda de una sima en otra sima
[…]
 Al réprobo maldicen los creyentes
como a indomable fiera
y él maldice a su vez al universo;
Mas Dios, tan sólo Dios salva y condena.

* * *

¡Con que es verdad que todo pasa, todo…!
Ah!, devolvedme mi dolor, que al menos
él llenaba del alma solitaria
el desolado yermo.

Mas no hallar nada entorno
fuera de mi, ni en mi… ¡sueño funesto!
Ya ni gozar ni padecer siquiera:
es en la vida el verdadero infierno.

 * * *

Lleno del propio
[…]
Con faz cruel hacia el abismo eterno
[…]
De quien hube insensato de reír.

De nadie os fiéis y aún menos
de vosotros, os fiéis.
No hay más fiero enemigo que el que oculto
en nuestro propio corazón, la hora
de derribarnos acechando está.

Rosalía de Castro.

mércores, 18 de decembro de 2013

POEMA DE STEPHANIE ALVES DE 2º ESO

Ola rapaces!
Pouco a pouco imos descubrindo neste blog, que é como unha fiestra ao mundo, talentos ocultos dos nosos alumnos. Agora chegoume un poema que escribeu a nosa compañeira de 2º ESO B, Stephanie Alves Pereira. Aquí o tedes:

Mi amor es claro
como el agua azul,
y desde el fondo de mi corazón,
el único que me ama eres tú.

Nacemos llorando,
vivimos sufriendo,
pero tened por seguro
que yo moriré sonriendo.

Te quiero, te amo,
te adoro, te añoro,
te siento, te pienso,
eres mi tesoro.

Cuando te llamo no contestas.
Cuando te busco no te encuentro.
Tú, ser despiadado,
haces que me muera por dentro.

Soy tímida y vergonzosa,
soy bella e inocente,
pero hoy he de admitirlo:
me enamoré nada más verte.

Yo quiero volar hacia ti,
yo quiero sentir tu calor,
yo quiero poderte decir
que me has robado el corazón.

domingo, 16 de xuño de 2013

CUATRO CALAS EN LA EXPRESIÓN POÉTICA SALVAJE Y IV

E con esta entrega chega ao seu final a ampla crónica de Emilio sobre a Semana da Poesía Salvaxe de Ferrol. Nela atoparedes dous gratas sorpresas. Grazas a xentileza de Karlotti e Guillermo podemos reproducir aquí (e fainos especial ilusión) a proclama da Semana e varios poemas destes dous poetas.

Viernes, 26 (y II)
   23:30 en Carteles (Sol, 139). Mariano y yo esta vez, por la causa. Ambientazo de viernes y de poesía y de copas. Poemas y lecturas de Alfredo, Xiana, Olalla, Ildefonso Rodríguez, Chefa Alonso y Cova Villegas, y Adolfo García Ortega. No sé si es por lo salvaje de las Semanas estas o por lo golfa, pero me parece que la poesia se bebe mejor de noche.
   Guillermo se sienta un rato con nosotros. Karlotti, otro rato. Procuramos charlar bajito sin molestar las lecturas, y sin mostrar desatención. Hay mucho conocido y conocida, habituales de las Semanas, aficionados a la poesía y/o al salvajismo, o simples noctámbulos finiseculares que resisten en esta década sin nombre.
   Flota en el aire viciado del viernes la queja de agotamiento, et pour cause. Es grande el trabajo de organizar todo esto, de encajar los eventos, de recibir a los participantes, y las prosaicas pero inesquivables cuestiones de intendencia. Tiene mucho mérito, teniendo en cuenta además que el ayuntamiento, desde la fácil arbitrariedad del poder, ha retirado toda subvención. Contra viento y marea, se ha conseguido el dinero en estos tiempos de hambre aguzando el ingenio, apelando al apoyo civil de los amigos, ferrolanos, compatriotas, a la solidaridad de los aficionados, de los admiradores, de los cofrades, de los compadres, de todos. Gracias a las musas, ha salido bien.

   Mañana todo el día habrá más cosas, músicas, gestos, poemas, y como colofón aquí en Carteles, (re)fiesta final. Pero para mí, para Mariano, esto es el verdadero fin de fiesta de la VI (y sin haberlo intentado, me ha salido un pareado: todo se pega, menos la hermosura). Mañana toca descansar, y eso que la lectura de Cirlot por Javier Semprún apetece mucho. Recuerdo hace dos años, en Cazadores, una dramatización de El Cuervo de Poe impresionante. Me consuela, nos consuela saber que en lugar de nevermore podemos graznar everagain, en la confianza de que el año que viene a la VII tampoco será la vencida.



Proclama:
Os poetas declaramos o estado de urxencia ante a usura e a mezquindade do poder.
A poesía vacúnanos contra a imbecilidade e o medo.
Os poetas contra a usura. A usura é o cancro do mundo, contra a servidume do diñeiro. A usura é pecado contra natura.
Canto pode custar un amencer ou un neno, canto diñeiro custa un río, un mar, un labirinto, un día de verán ou unha man, canto nos vai custar a usura. Que se pode dicir co diñeiro que non sexa árida area, que deserto diredes que vén agora. En cantos idiomas querémosnos/querémonos, sóbrannos os idiomas para nomear a impostura, a usura ocupa o lugar das flores e os paxaros non cantan xa a primavera. Dá vergonza vivir na escombrera da usura, na escoria  financeira apágase a luz das estrelas e as palabras tremen de vergonza. A luz enche a terra de recordos pero a usura fai estalar a nosa memoria, a dor do diñeiro chama á morte. Naceremos sen mans, a cobiza cortaranos as mans e  cemiterios de usura serán as nosas cidades. Pero quédanos a palabra: a usura é pecado contra natura.

A usura é o mundo ao revés, no mundo da usura os lobos son os bos.

Usura obriga a pedir perdón por ser pobres. A pedir perdón por vivir. A usura parece querer dicirnos: somos especialistas en gaiolas, si non temos a súa gaiola farémoslla mentes espera. Témolas tan discretas que vostedes apenas as notan, tamén as temos para discapacitados e para soldados mortos. Temos unha gaiola para cada un. A usura chámalle á humillación asistencia social, á mentira liberdade de expresión, ao converternos en cousas nivel de vida, ao despedimento reconversión, a volvernos tolos chámalle higiene mental, ao roubo economía nacional, ao espectáculo da confusión chámanlle publicidade e a tiranía democracia.

A usura traballa con eficacia, imponnos necesidades artificiais, abarrota a nosa vida de armatostes, acumula coñecementos para unha tecnoloxía subornada. A ciencia dedícase a estudar canto tempo quédalle ao planeta, porque é cuestión de tempo que haxa que abandonalo, que haxa que deixarllo aos miserables. A usura non deixa que sexamos felices, fainos insolidarios e non nos sentimos queridos e enchémosnos/enchémonos de odio.

Os poetas contra a usura. A usura é o cancro do mundo, é pecado contra natura.

Queridos amigos e amigas, compañeiros e compañeiras, aquí e hoxe, ignoramos aos malditos administradores da miserable abundancia. Saudámosvos un abril máis, un novo abril de cravos como puños.

O inverno foi longo, duro, frío... pero chegou a primavera, inevitable e xenerosa, encarnada de presentes cheos de porvir.

O duro inverno tamén é aliado dos que resistimos a adversa e estéril usura.

Sacámoslle partido, dános tempo para pensar, para atopar os nomes, para saber das raíces de tanta ignominia, de tanta falacia. Ábrenos o tempo da lumbre, dos fogares acesos, o tempo das longas conversacións nas súas longas noites, onde a tenrura e a pedra, a rama espida e o silencio, fecundan baixo as ardentes neves, a sementes que  hoxe magníficas e furiosas énchennos de esperanza.

A poesía mece o mundo e fai do aire o colo dos voos.



POEMAS GUILLERMO:


TIEMPO  MUERTO
Este siglo, que ya nació harapiento y entrapado,
Es hijo de aquel otro más cruento que sonado
Que llamaron el veinte más que odiado,
Atómico, negro, mentiroso y quebrado.
El veinte como digo tiene en su haber dos guerras mundiales,
Un  holocausto, un rosario de guerras inciviles, una fría, varias quiebras,
Un montón de golpes de estado, hambrunas por doquier,
La sed que araña los mocos de los niños como su esvástica
De tierra más seca que su olvido, varias mentiras mayores
De esas que valen para miles de millones, fusilamientos diversos
De diferentes colores y diferentes tallas, un inventario pornográfico
De cárceles con frío, torturas a elegir, con perro o con mendigo,
Millones de desaparecidos, no saben no contestan, no existieron
Nunca en el siglo de las cuentas, que no salen nunca, que no saben
Cuántos son los que se fueron, o murieron, o no jodan, nunca estuvieron
De este siglo veinte que preparó el olvido para que no supiéramos
Son hijos estos escasos trece malnacidos, duros de pelar, como escoria arrancada del
acero, años de desprecio. Nos dieron el tiempo
Metido en un trapo, todo sucio y podrido
Para que hiciéramos con él nuestro destino, mas ya podemos hilar fino
Si queremos reconocer en la mierda del trapo todo lo que fuimos.
Porque tendremos que hacer del trapo una camisa
Y del sucio tiempo enrollado una bandera,
Un futuro, en el que quepa toda la esperanza que nos queda.

El reino del silencio
Las voces de los oprimidos han callado
Han sido silenciadas.
Con las limosnas deberían haber comprado
Cuchillos, no olvido.
En cambio se mordieron la lengua.
Como los esclavos del infierno de Dante
Desaparecen entre las sombras de las jarras
En el panteón de las tabernas. Aquí
La opresión provoca vergüenza y
Suicidios entre sus víctimas.
                          *****************
El bosque está enfermo. Las aguas están enfermas. El aire
está enfermo. La hierba está enferma. Los peces ya
no tienen ojos.. Los pájaros se hunden en el mar, pesados
de plomo. Las gentes están enfermas. No hay
remedio. Hemos olvidado cómo podría
haber sido. Hemos olvidado cómo es. Cuando todos
están enfermos no hay ningún enfermo. El bosque
no está enfermo. Las aguas  el aire la hierba los peces
los pájaros nosotros los hombres Ya no estamos enfermos.
                              ******************
desde   que uno se ha jubilado
no necesita avergonzarse
de no tener trabajo.
Ya es como todos los demás.
                                ****************


POEMAS KARLOTTI:

Al alba cuando esquinas y hogueras
se contradicen
una dulce conspiración de luz
inventa naufragios
en la punta de mi lengua
Se alzan voces
que descifré con los labios rotos
en Asia
y mi corazon
se incendia.
Un paisaje anegado por el llanto
de pajaro o animal sin patria
Suaviza
la afilada mercancia de la noche.
Nadie viene
a recoger los restos.
Aún no hay hogares encendidos.
Pero mi corazon
no teme
tanta luz desnuda.
Al fondo,
donde habita
tu gramatica
no me esperan
y la boda se celebrará
lejos de este campo que ondula
de espuma como ecos
de islas del tesoro
y mapas fabulosos
de clandestinas derrotas.
Todo contradice la desdicha.
Al alba
Nada Mas

TUS LABIOS ABRIGAN NUESTRA CASA
y un niño silba en los cristales
Como lares encendidos tus verbos
crepitan
no dejando ningun rincon
a la intemperie
Es primavera o es invierno?
Ni los animales domesticos
lo saben cuando vuelas
dejando los techos del cielo
como albas antiguas
o calidos crepusculos
donde tambien la muerte
encuentra su lugar
de arboleda en brasas
Hay tanto sitio cuando tu te posas...
tanta estacion en ciernes
tanta musica comestible
tanta pena en los fallados
tanta pena
que todo parte cuando te vas
como se van las hojas
y sus ramas a fabricar carbón
para otros siglos jamás nuestros.
Tus labios conjugan hogar
con fuego con tienda negra
con derrota con orillas con ceniza
Y siempre, allá al fondo, donde el humo,
desmigándose el pan de mi cariño.

Corrimos todos tan despacito como chupando un caramelo
corrimos todos los últimos de todas las clases
y llenando los bolsillos de vuelos
plagiamos violentamente los pájaros bisiestos
y crucificamos alegremente el aire
para hacer de la corriente alterna
un voltaje de primera mano
un sin fin de arriesgados caminos arcos voltaicos
llenos de pasos los zapatos
mientras dios desaparecía con un pan a punto de quemarse
No ves que sucumbimos a los besos como si el mar
estuviera tendido al otro lado allá donde se aparean los sueños
con las turbias victorias que la usura diseca en tus cristales?