Amosando publicacións coa etiqueta Jaime Gil de Biedma. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Jaime Gil de Biedma. Amosar todas as publicacións

mércores, 15 de xaneiro de 2020

NOVA SESIÓN DO CLUB DE POESÍA

Ola rapaces!
Onte tivo lugar a sesión do Club de Poesía, correspondente ao mes de xaneiro. Demos a benvida de novo a Sara e contamos coa visita dalgúns invitados, como Javi. Cadaquén deu lectura aos seus poemas seleccionados. E debo dicir que houbo un pouco de todo pero que o conxunto resultou moi enriquecedor. 
  • Pilar leunos "No volveré a ser joven" de Jaime Gil de Biedma, que tamén puidemos escoitar na voz de Loquillo.
  • Daniela seguiu co seu poeta de cabeceira, José Martí, ao que se sente moi ligada dende a súa infancia pola súa orixe cubana. Leunos "Yo soy un hombre sincero" e tamén o escoitamos en versión de Pablo Milanés.
  • Sara trouxo unha novidade, o libro de Eme: La revolución de los sentidos (Ed. Punto Rojo) do que compartiu o texto titulado "No al bullying".

  • Manuela elixiu "La tumba y la rosa" de Victor Hugo, plenamente romántico.
  • Javi escolleu, da escolma de Poesía Salvaxe, varios títulos: "Tinta" de David González, "Wheeping sound" de Deborah Vukusic.
  • Sergio recitou "Que é para ti a poesía?" de Carlos Negro.
  • Raquel trouxo de Joaquín Sabina, "Cuerpo, corazón y deseo".


Terminamos vendo vídeos de Alejandra Martínez de Miguel, en concursos poéticos callejeros de Madrid como Poetry Slam Madrid



E tamén nos gustou moito o televisivo César Brandon como, por exemplo, recitando "Cero".


Tamén caldeamos as próximas visitas de poetas como Guillermo Ferrández ou Karlotti, coa lectura dalgúns dos seus poemas.

Por último, Sara emociunounos a todos lendo algunhas das súas creacións. Aquí hai madeira!

Coma sempre, despedímonos cun texto: o de Jaime Gil de Biedma pertencente ao poemario Poemas póstumos:


Que la vida iba en serio

uno lo empieza a comprender más tarde ­
como todos los jóvenes, yo vine
a llevarme la vida por delante.



Dejar huella quería
y marcharme entre aplausos ­
envejecer, morir, eran tan sólo
las dimensiones del teatro.



Pero ha pasado el tiempo
y la verdad desagradable asoma:
envejecer, morir,
es el único argumento de la obra.