O NOSO PRIMEIRO TRÍPTICO

Faime especial ilusión presentarvos no noso blog o noso primeiro tríptico. Gazas pola vosa acollida!

PARABÉNS AOS LECTORES!

Ola rapaces!

Fagin

Sí xa sei que fixo calor na biblio. Case afogo eu tamén no meu recuncho. Pero non é esta temperatura a importante, senón a do voso entusiasmo. Penso que acabamos de vivir dúas fermosas xornadas de celebración nas que todos colaborastes para que fosen unha auténtica festa do libro e da lectura. Queixáronse os de bacharelato de quedar fóra por este ano, pero os profes, polo que escoito dende aquí, están dispostos a facer novas actividades para eles. 

Magwitch e Pip

Coa inapreciable introdución de Guillermo e Dani, revivimos as aventuras de Pip e de Oliver na nosa biblio. Aprendéronme como nas novelas hai personaxes de caracteres bondadosos ou crueis, algúns deles van cambiando co tempo, moitos acadan un "happy end" e outros non. Disfrutei das vosas dramatizacións, tras as que coido que houbo moitas horas de ensaio. Especialmente me gustou mirar alguns dos vosos rostros escoitando aos compañeiros convertidos en Mr. Bumble, Monks, Sikes, Stella, Joe Gargery, Mrs. Havisham, Mr. Jagger,..., ademáis de Oliver e Pip, claro. 

Caratulas de distintas adaptacións cinematográficas

Algúns sorríades dun xeito especial. Estabades redescubrindo o inmenso poder da narración, como cando, de nenos, gustábades escoitar a vosa nai o conto de antes de durmir. Sí foron momentos máxicos. Por unhas horas, fantasmais presenzas que só habitan nas páxinas dos libros, encarnarónse diante de todos. Había tempo que non tiña tan ilustres visitas na miña casa. Oxalá veñan moitas outras veces. E se queredes que vos acompañen a vós, soamente tedes que elixir un libro, abrir a súas páxinas e mergullaros no seu universo.

Mrs. Havisham e Stella

Facede a proba.

UN SAÚDO MOI ESPECIAL CON MOTIVO DO DÍA DO LIBRO

Ola rapaces!

Hoxe quero saudar dun xeito especial aos internautas que acaban de conectarse a este blog co seu móbil a través do código QR do noso tríptico. Escribo isto a piques de comezar o Día Mundial do Libro no que espero que todos disfrutedes coas actividades que con esforzo e agarimo prepararou o Equipo de Biblioteca. En breves días colgaremos resumos, videos e opinións sobre as mesmas. Non deixedes pasar a ocasión de deixarnos tamén os vosos comentarios. Traballamos para vós.

Como xa sabedes, este curso 2012-13, as actividades dedícanse a Charles Dickens e contamos coa colaboración das mellores voces do alumnado da ESO nas súas lecturas dramatizadas de Oliver Twist e Grandes Esperanzas. Este autor tamén está presente nos preciosos traballos e maquetas de alumnos de 1º da ESO que adornan a entrada da miña casa. 

Se vos gusta a idea, adiante! As homenaxes a persoeiros das artes e da cultura non fixeron máis que empezar. E se non, consultade a árbore que tamén decora o tríptico e máis a nosa porta.

As fotos das cometas:

Ola poetas:

O libro de Cometas en el cielo de Khaled Hosseini deu para moito, verdade? Ademais o traballo que fixeron Elisa e Amanda foi moi maduro. Claro, os libros que tratan sentimentos, erros, culpas, arrepentimentos, cariño, abandono... son moi cercanos a nós. Moito máis cercanos se están ambientados, ademais, no mundo real.

Podémonos ver reflectidos en Amir, se somos conscientes de termos portado mal con alguén que queremos, ou, pola contra, sentirnos identicados con Hassan, se é que nos sentimos defraudados algunha vez por quen queriamos moito. 

A min paréceme que todos somos un pouco Amir e un pouco Hassan. Moitas veces ao longo da nosa vida nos sentimos molestos pola actitude de alguén en que tiñamos posto moito cariño e, sen embargo, o seguimos querendo. Ou pola contra, portámonos mal ou temos un mal xesto con alguén que nos quere ben. 

O principal problema nas relación é a incomunicación. A falta de comunicación entre Amir e Hassan rematou cunha bonita amizade. Do mesmo xeito, Amir só terá unha relación sincera co seu pai Baba cando se faga un mozo e comparta as dificultades dunha nova vida nos Estados Unidos de América. A vida está chea de decisións e ás veces ponse difícil. Este soberbio libro, escrito desde o fondo da alma, ensínanos a non nos encerrar en nós mesmos, senón a compartir as nosas dúbidas, os nosos medos, as inquedanzas, os soños; a contar a verdade (de verdade) sen medo. Porque podedes estar ben seguros de que todos (e penso que tamén todas) somos coma as cometas: só estamos unidos a ti por un delgadísimo fío que hai que saber manexar con moita pericia, soltando e dando ás, pero tamén atraendo e guiando na procura de brisas que nos dirixan. Así é a amizade, poetas. Cultivádea. Non deixedes que se escapen as cometas.

Ah, claro. Déixovos unha breve presentación das fotos da  sesión de onte do club de lectura: pizza, refrescos e boa literatura. Mmmmmmm... que rico!

Cometas en el cielo. on PhotoPeach

A NOSA NOVA XUNTANZA

Ola rapaces!

Soamente dúas palabras para recoller a miña primeira impresión da nosa xuntanza de hoxe do Club de Lectura. Cada día percibo que estades máis cómodos na miña casa, a biblio. Non sei si será polos sofás, o polas pizzas de hoxe...

Antes que nada, teño que felicitar ás nosas moderadoras da sesión de hoxe: Elisa (5ºB) e Amanda (3ºA). Con gran estilo nos achegaron a peripecia vital de Amir e Hassan, no convulso Kabul anterior a chegada do exército ruso. Repasaron con todos, tamén, a experiencia traumática que separou aos dous amigos, a fuxida de Amir e seu pai a California e a dura redención da súa culpa, vinte anos despois, noutro Afganistán, tan distinto ao paraíso da súa infancia.

Durante a charla escoitamos moitas intervencións que enriqueceron a visión do libro.

Pronto subiremos ao blog a presentación das nosas colaboradoras, así como as fotos. 

Seguide pendentes da vindeira sesión, na que o noso protagonista, será o mundo do cómic

.

DENDE O MEU RECUNCHO

Ola rapaces!

Hoxe levanteime cedo -por fin un día soleado logo destas pertinaces choivas- e púxenme a navegar un pouco pola rede. Deime conta de que está a piques de rematar o mes de marzo e non vos escribín ningunha mensaxe no noso blog en todo este mes. Teño disculpa. Estiven tan atarefado colocando mobles e libros na miña casa -a nosa biblio- que esquecín darvos noticias de mín. Aínda non rematei as reformas (sábese cando comezan, pero non cando rematan), como podedes comprobar, pero estou máis preto de facelo. Moitos de vós axudáchedesme cos cambios na biblio e teño que darvos as grazas. E coido que no vindeiro mes, no que celebramos o Día do Libro, teremos bastante adiantado. Mentres, tede paciencia conmigo.

Falando do vindeiro mes, aproveito para anunciarvos algunhas novas:

• O día 9 teremos a sesión do Club de Lectura correspondente ao libro de Khaled Hosseini: Cometas en el cielo, que espero que estedes a disfrutar. Tocábanos unha novela realista, e penso que a historia de Amir e Hassan profundiza dun xeito conmovedor nos sentimentos, ás veces duros, do ser humano nun marco tan convulso como o Afganistan dende a dominación soviética ata o rexímen talibán. Emplázovos ata entón.

• O día 23, co gallo do Día do Libro, teremos unha celebración sorpresa da que só podo adiantar que terá que ver co pasado aniversario do célebre escritor británico Charles Dickens (1812-1870) do que xa falamos noutra entrada do blog, nos seu momento. Penso que contarei coa vosa colaboración.
• Dentro de pouco, presentarémosvos os nosos 13 cumpreanos do 2013. Alí mesturaremos escritores, pintores, músicos, presidentes, cidades, apóstolos... E non dou máis pistas, que todo o pillades.

E nada máis polo de agora. Sabedes que xa se pode consultar os  nosos fondos na rede porque estamos no programa Meiga. Seguro que alí atopades moitos tesouros que vos poden descubrir mundos que pagan a pena. 

Así pois, no formato que queirades, do xeito que prefirades, na lingua que desexedes, no momento por vos escollido..., non deixedes de LER!

Las fotos de la cuarta sesión del club de lectura:

Hola poetas:

Cómo me gustó el libro de Cornelia Funke. Creo que quedó bastante claro. Me gustó también mucho cómo Claudia y Luis consiguieron crear un ambiente relajado desde el primer minuto de la sesión y hacer una exposición muy amena en la que participamos muchos. Vaaale, unos más que otros... ya lo sé. Es que me dejáis hablar y me embalo. Qué le voy a hacer.

Bueno. Hoy no me enrollo. Gracias por seguir compartiendo vuestras lecturas y por hacer comunes vuestros puntos de vista. Os dejo las fotos en las que os veréis en la comida (¡Ay, la tortilla!) y en la sesión.

Hasta pronto, poetas.


Corazón de tinta. on PhotoPeach

NOVA SESIÓN DO NOSO CLUB DE LECTURA

Ola, rapaces!

Hoxe, logo da súa demora, tivemos a xuntanza do noso Club correspondente ao mes de febreiro. Como sempre, disfrutei moito dende o meu novo recanto. (Si, con tanto trasego de libros, cada vez teño máis dificultades para permanecer agochado, pero as dou por boas porque a biblioteca esta a vivir unha completa renovación). Pagou a pena pospoñer a sesión porque vin caras novas. Sinto que serviu para que se animaran a participar novos socios no Club aos que dou a benvida máis agarimosa: Bea, Roberto e Albert de 1º de ESO, Laura, Antía e Diego de 2º de ESO, Isa de 1º de BAC. Veredes que os teño moi fichadiños e paso lista cada volta.

Pareceume unha sesión moi entretida, conducida co moito aplomo e criterio por Luis e Claudia de 1º A. Houbo disparidade de gustos. Hainos que non acertaron co soporte. Non hai problema. Podedes tornar ao de sempre. Outros prefiren algo máis realista, e mira que o sinto porque eu sonche unha criatura de mundos fantásticos. Pero tranquilos, o novo libro vailles ir moito mellor. Deso xa falaremos.

Agora vos propoño un xogo. Igual que Dani nos citou unha frase que lle impresionara, podemos ir achegando, en forma de comentarios a esta entrada, cada un a nosa frase favorita. Pero hai unha condición. Non se pode repetir.  Animádesvos? Coa enorme cantidade de frases fermosas que ten este libro, non creo posible que se acaben. Espero as vosas propostas. 

Eu, para dar exemplo, lanzou a miña frase favorita (teño moitas pero como hai que elixir):

"¿Hay algo más hermoso en el mundo que las letras? Símbolos mágicos, voces de muertos, sillares de mundos maravillosos mejores que éstos, que dispensan consuelo, disipan la soledad, guardan los secretos, proclaman la verdad..." (p. 567)

CORAZÓN DE TINTA. A NOSA XUNTÁNZA TRASLÁDASE AO DÍA 26

Ola rapaces!

Espero que disfrutárades do entroido como cada ano. Eu  espieivos dende o meu recuncho e, aínda que non recoñecín a todos, vin algúnha ratiña, algunha estrela da canción, algúnha nena de gardería, algún manifestante con rastas enfrontándose a polis con gorra, ... Contáronme que as comparsas deron moito xogo. 

Tamén quero facer fincapé na coidada exposición que decora o corredor enchendo de poesía romántica en galego as nosas paredes. Parabéns a Equipo de Dinamización do centro que está a facer moitas actividades!

Se me acumulan os temas á volta das vosas vacacións de entroido. Mais, non quero pasar de salientar como se esta a transformar a nosa biblioteca e como, coa axuda de moitos de vós, estamos reorganizando os nosos fondos. Tende paciencia que pouco a pouco remataremos a nova colocación, que esperamos que sexa unha axuda para atopar tantos tesouros como agochan os nosos vellos andeis.

Ben, e paso a dar o principal aviso desta entrada. Como sabedes, estamos a ler o inicio da triloxía de Cornelia Funke, Corazón de tinta. A nosa vindeira xuntanza correspondería para o martes 19 pero imos pospoñela para o seguinte día 26 para saboreala con máis tranquilidade. 

Espero que, a pesares do seu considerable volume e da coincidencia cos exames, todos poidades ler a novela con calma porque penso que aproveitaredes moitas das súas suxestións. En especial porque é un libro que fala de libros, do amor dunha orixinal familia non só polo contenido dos mesmos senón incluso polo seu continente, e porque viaxa do universo real ao universo de tinta, cos perigos que iso conleva. 

Para rematar, despídome cunha cita que penso que simboliza o paso que moitos de nós damos cando decidimos abrirnos á fantasía:

"Por un instante, Meggie estuvo tentada de rechazarla. Le habría encantado dejar boquiabierta a Elinor castigando a sus valiosos libros con el desprecio. Pero no fue capaz. Su curiosidad era demasiado poderosa. Casi le parecía escuchar los cuchicheos de los libros por la puerta entreabierta. Le prometían mil historias desconocidas, mil puertas hacia miles de mundos inéditos. La tentación fue mayor que el orgullo de Meggie.

-Acepto."

E veredes que Meggie comprobará que si, que os libros cumplen o que prometen.

¿CÓMO ELEGIMOS NUESTROS LIBROS?

Leyendo el fantástico ensayo de Alberto Manguel La biblioteca de noche que me ha pasado Emilio me he dejado atrapar por estas razones o sinrazones que enumera de cómo elegimos nuestros libros. Y es cierto, paso muchas noches aquí encerrado y a menudo siento mías muchas de estas no razones:
"Elegimos nuestro camino a lo largo de interminables estanterías seleccionando este a aquel volumen por ninguna razón claramente discernible:  
por la cubierta,
por el título, 
por un nombre,
por algo que alguien dijo o  no dijo,
por una corazonada,
por capricho,
por error,
porque creemos que podemos encontrar en ese libro un relato, un personaje o un detalle determinados,
porque creemos que fue escrito para nosotros,
porque creemos que fue escrito para cualquiera menos para nosotros y queremos saber por qué hemos sido excluidos,
porque queremos aprender,
o queremos reír
o queremos entregarnos al olvido." (p. 293)

As transformacións na literatura:

Ola, poetas:

Na última sesión do Club de Lectura estivemos comentando a novela Dragal. Esta novela trata da transformación dun rapaz, un adolescente de 16 anos, nun dragón. Coa lectura da novela viñeron á miña mente moitos libros que tratan as metamorfoses, que vén sendo o nome grego da palabra "transformacións". Transformarse no  "outro" é algo máis ou menos común na literatura xa que permite a exploración de temas complexos da identidade.

 Aquí están algunhas das transformacións máis memorables da literatura:

1.- A Odisea, de Homero (Canto X): Tras escapar da illa dos lestrigóns, xigantes antropófagos que matan e comen á tripulación de once barcos, Odiseo (Ulises) e os seus homes foxen á illa Eea, onde algúns homes foron enfeitizados por Circe, filla do Sol, que  os convertiu en porcos. Axudado por unhas herbas máxicas dadas por Hermes, Odiseo logra opoñerse a Circe e libera aos sus compañeiros. Ao cumprirse un ano, Odiseo pídelle a Circe que o deixe partir e o axude a chegar á sua patria. Ao que Circe responde que primeiro debe ir á morada de Hades para consultar a alma de Tiresias, adiviño cego.

2.- As metamorfoses, de Ovidio (Libro VI): Aracne (en griego antiguo ἀράχνη, ‘araña’) foi unha gran texedora que alardeou de ser máis habilidosa que a divina Minerva, equivalente romana de Palas Atenea, deusa da artesanía. Minerva, ofendida, entrou en competición con Aracne, pero, segundo conta Ovidio, no puido superala. Ademais, o tema elexido por Aracne, os amores dos deuses, foi ofensivo, e Minerva transformouna nunha araña

3.- O asno de ouro, de Apuleio: é unha asombrosa novela que narra as vicisitudes do xoven Lucio, transformado en asno polas súas afeccións máxicas. A importancia do texto de Lucio Apuleio atópase en dous niveis: a viaxe do encontro consigo mesmo, purificando ao ser humano que hai no interior do asno;  e a crítica mordaz e pícara que o escritor  realiza sobre a sociedade usando de pretexto esta inocente viaxe dun burriño

4.- "O conto do lobo" do Satiricón, de Petronio (cap. XLII): Esta é, que eu saiba, a máis antiga manifestación literaria coñecida en Europa do arquetipo do licántropo, do home lobo, do ser humano transformado en bestia . O interesante é que ten estructura de conto perfecto. 

5.- Divina comedia, de Dante Alighieri (canto XXV): No oitavo círculo do Inferno, Dante e Virxilio transitan pola sétima fosa do Inferno. Alí penan os ladróns sumerxidos  nun inmenso niño de víboras sufrindo horribles metamorfoses e fusións con serpes.

6.- A metamorfose, de Kafka. Trátase dunha novela que relata a vida dun ser humano convertido nun insecto e como esa transformación cambia os seus costumes e as suas relacións co resto da súa familia. Este individuo chámase Gregorio Samsa e vive nunha casa cos seus pais e a súa irmá. 

7.- O soño dunha noite de verán, de William Shakespeare: Durante a boda de Teseo e Hipólita ten lugar unha obra chea de fantasía, soños, amor e maxia que entremezclan as historias de amor de dúas parellas nobres, duns cómicos despreocupados e dun grupo de membros do mundo das fadas. A transformación de Bottom nun burro provén da obra O Asno de Oro de Apuleio que comentamos antes.

8.- O retrato de Dorian Gray, de Oscar Wilde. Conta a historia dun xove, Dorian Grey para quen "o único que vale a pena na vida é a beleza, e a satisfacción dos sentidos". Dorian desexa ser sempre xove. O seu desexo cúmprese, mentras el se mantén coma un  mozo, la figura retratada nun cadro envellece por el. 

9.- Alicia, de Lewis Carroll: Unha nena persegue un coello e cae por un burato. Alí comezan as súas aventuras que todos coñecemos tras beber un líquido que a fai cambiar de tamaño.

10.- O extraño caso do Dr. Jekyll e Mr. Hyde, de R. L. Stevenson. É unha  alegoría moral en forma de historia de misterio. Os dous extremos, o ben e o mal, están convivindo nunha soa persoa, o médico Henry Jekyll, que inventa unha poción capaz de transformalo,
ao comezo, pola súa propia decisión e, despois, incontroladamente, no monstro temible Míster Hyde.

E se me permitides a "boutade" (broma tonta): Os Simpsons - episodio: A Illa do Dr. Hibbert.

Espero que estes comentarios vos animen a ler algunha das obras que aparecen neles. O que máis me gusta dos libros é que me levan a outros libros e me ensinan que hai mil formas de expresar os sentimentos humanos. 

Que teñades un bo día, poetas.

Dragal, a herdanza do dragón

Hola, poetas:

Aquí tenéis las fotos de la sesión del club de lectura del martes 15 de enero. Gracias a Candela y a Inés por enseñarnos aspectos tan interesantes del libro y de nuestra cultura.

Dragal, a herdanza do dragón. on PhotoPeach
 Un saludo.

QUE BEN O PASEI CON VOS!

Ola rapaces!

Si. Realmente paseino hoxe xenial na vosa compaña a propósito deste Dragal.
O primeiro teño que dar os meus parabéns ás nosas benxaminas do Club: Inés e Candela que traballaron arreo para preparar a presentación do libro e que, coa inestimabel axuda de Samuel no seu labor de moderador e contalendas, amenizaron unha sobremesa chea de debuxos de dragóns, lendas de dragóns, glosario sobre dragóns, opinións sobre dragóns...

Esta ben. Admitoo. Hoxe era o día do dragón, pero non me esquezades a mín. Se seguides así, pronto vou ter envexa desta criatura fantástica. Eu sonche tamén moi curriño e non fago tanto balbordo.

Seguídeme no blog, xa está dispoñible a presentación de hoxe, no seu sitio de sempre. Paga a pena repasala.

Boas lecturas invernais!

MISIÓN OLVIDO

Misión olvido de María Dueñas es la novela que me ha entretenido durante estas Navidades. Y sí. Me ha gustado mucho. Más que la trama relativa a la protagonista, Blanca, una profesora universitaria que decide huir de su realidad, tras un revés sentimental, me interesan tres aspectos.

El primero, las referencias a la historia de las misiones españolas en California. El segundo, la vida de Andrés Fontana en el Madrid de preguerra. El tercero, la descripción de la Cartagena en los años 60 y su relación con la base naval americana.

Para poner orden en su vida, Blanca precisamente debe poner orden en un caos de papeles que dormitan en el sótano de una facultad de lenguas modernas cercana a San Francisco. Esos papeles nos conducirán a la peripecia del otro gran protagonista, Andrés, de quien seguimos su trayectoria que incluye, gracias a su amadrinamiento por parte de una rica excéntrica, muy al estilo del Pip de Grandes Esperanzas de Dickens, sus andanzas por la recién inaugurada facultad de Filosofía y Letras de la Ciudad Universitaria madrileña. Hasta que, exiliado casualmente en Estados Unidos en vísperas de la Guerra Civil, se deja fascinar en el ocaso de su tarea investigadora por esa historia tan desconocida de las misiones franciscanas. No sé si el desenlace de la novela, que por supuesto no voy a desvelar aquí, está documentado, pero sí recomiendo a todos que, tras leerla se dejen seducir por esa gran gesta de los misioneros en la Alta California. Tras años de injusto abandono El Camino Real está siendo valorado por los estadounidenses como parte de su historia, y es reconfortante ver cómo nuestros antepasados contribuyeron a ella. Cuando la peripecia de Fontana se prolonga en la de su discípulo americano, Daniel Carter, quien será el que haga el camino de vuelta a la madre patria, vuelvo a disfrutar con sus recorridos por el barrio de Argüelles de mi infancia. Sin embargo, esperaba más de la posibilidad que abría el tema de la tesis de Carter, la obra de Ramón J. Sénder, novelista aragonés prohibido en la dictadura, también exiliado en California, (cuya relación con la escritora Carmen Laforet podemos seguir en la documentadísima biografía de Anna Caballé e Israel Rolón: Una mujer en fuga). Este escritor sólo sirve de excusa para el viaje de Daniel a Cartagena, donde se nos brinda una deliciosa historia de amor que parece sacada del cine americano. Este personaje deja de interesarme cuando, ya feliz, regresa a su patria. Su particular descenso a los infiernos lleno de dudas y dolor, no me convence, ni cómo enlaza con la tarea y el destino de Blanca, ambos encargados de hacer respetar el legado del viejo maestro.

FELIZ ANO 2013

Ola a todos, bibliotequeiros e bibliotequeiras, se me permitides o neoloxismo!

Espero que comenzárades co bo pe o ano. Alégrome de ver de novo a biblioteca chéa, foron moitos días de soidade, aínda que non o pasei mal na compaña dos personaxes dos libros. Somos vellos amigos. Xa sei que moitos de vós aproveitáchedes os días de festa para ler e ler, e que algunhas traballaron moito na preparación do power point de Dragal. Como va a súa lectura por alí? Teño oidas (que vos escoito cando falades) opinións para todos os gustos. 

Aproveito para pedir desculpas a Samuel e máis a Darío que pensaran que a nosa xuntanza do Club de Lectura ía ser hoxe. Claro, hoxe corresponde ao segundo martes de mes. Pero tedes que recordar que falamos de posponela para ter tempo de acomodarnos de novo a rutina do curso. Así que, espero coincidir con todos o vindeiro martes día 15 no horario de sempre. Esta vez, se queredes quedar a xantar, tedes que dicirllo a Cris o a Pilar antes do luns para que poidan avisar con tempo a Belén. 

FELIZ ANO 2013