xoves, 23 de xaneiro de 2014

SOCAS INFORMA SOBRE A ÚLTIMA XUNTANZA DO NOSO CLUB

Ola rapaces!

Estiven un pouco atarefado ultimamente preparando a festa sorpresa da miña benquerida tía Socaiñas, unha trasniña do máis agarimosa e lectora, polo que non puiden facer a consabida crónica da nosa última sesión. Primeiro teño que tirarvos das orellas a algúns porque vos fostes da biblio sen recoller os restos da nosa comilona. Iso non está ben.
Pasando a nosa xuntanza, contamos coa agradable visita de Teresa, a secretaria do centro, que falounos das redes sociais e a súa aplicación no noso club. Por certo, que teño que dicir que en menos dunha semana xa teño case 100 seguidores en twitter e 50 en instagram.  Como o vedes?
Logo, Miriam en solitario porque a súa compañeira Antía se encontrou mal en non puido vir (esperamos que esteas xa recuperada totalmente), nos falou da lectura deste mes, Las chicas de alambre de Jordi Sierra i Fabra. Foi unha mágoa que non dera tempo de falar en profundidade do libro, que en xeral gustou bastante e, sobre todo, do grave trastorno que é a anorexia nerviosa. Cris tratou un pouco o asunto e puxo unhas fotografías que poñían o vello de punta. Menos mal que a nos, coa cantidade de pizza que comemos nas nosas reunións, non creo que nos dea por non comer. Pero como nunca se sabe, atendede e comer san, variado e abundante para medrar guapiños e fortes.
Espero poder ampliar o asunto da anorexia coa axuda de Cris en vindeiras entradas. Estade atentos, rapaces.

Saúdos:
Socas

domingo, 19 de xaneiro de 2014

Las chicas de alambre: martes 21 de xaneiro.


Portada

Ola poetas:

Non esquezades que este martes temos a sesión do club de lectura na biblioteca do Sofía. Penso que vai estar interesante, xa que o libro de Jordi Sierra i Fabra da para moita reflexión. Aquí deixo algunhas preguntas que me xorden despois da lectura de Las chicas de alambre.

  • Somos como a imaxe que reflectimos de nós?


  • Que parte de nós mesmos gardamos e que parte compartimos?


  • Que deixamos que os demais coñezan de nós?


  • Coñécennos da mesma forma a nosa famila e os nosos amigos?


  • Estamos preparados para nos mover neste mundo de espellismos?


  • Estamos contentos co noso corpo? E coa nosa mente? Temos equilibrados corpo e mente?


  • Andamos no bo camiño? Somos fortes para non caer nas tentacións do mal e do camiño fácil e rápido?


  • Coñeces a Platón? E a Aristóteles? E a Nabokov?


Ata o martes.

sábado, 18 de xaneiro de 2014

Catro poemas inéditos de Rosalía de Castro

Ola poetas:

Estes días vén de presentarse unha verdadeira sorpresa para os amantes da boa poesía. Apareceron na Coruña catro poemas de Rosalía de castro!!! Non é sorprendente??? Eu estou abraiado. E sei dunha que debe de estar facendo cola na porta da Real Academia Galega (RAG) para poder consultalos no orixinal. 

As vidas están cheas de sorpresas e, ás veces, os poetas escriben os seus sentimentos nos lugares máis insospeitados. De aí que non se descubran ata moitos anos despois.


Velaí tedes estes catro poemas. Aparecen separados por asteriscos. Lede, lede. Non temos moitas oportunidades, coma esta, de disfrutarmos de boa poesía, poesía en dúas linguas. Romanticismo tardío? Rosalía de Castro? Perdoade a miña risa. Hahahahaha. Rosalía foi a mellor poeta (ou poetisa, como queirades) que deron as nosas Literaturas. So este verso "¡Con que es verdad que todo pasa, todo…!" adianta en case cen anos as expresións do análise temporal da "Generación del 50" e poemas tan relevantes como "No volveré a ser joven" de Jaime Gil de Biedma. 

Lede, por favor. En voz alta, por favor. Sos, por favor. Abrindo a fiestra, por favor -aínda que chova. 

Por favor.


“Dinche o corazón na man”

– Dinche o corazón na man
Dincho queridiña enteiro
Ca pirmeiriña esperanza
co pensamento pirmeiro.
Dincho cal neno que nase
De ilusións brancas cuberto
Caraveliño cerrado
ó teu calor dulce aberto.

– En solitarios herbales
Era rosiña escondida,
Solo para ti prantada
Para ti solo nacida.
E coma frol sensitiva
Baixo outra man se pregaba,
E solo onda ti vivia
E de ti lonxe muchaba.


* * *

Ah, cuando un hombre ansía
ser bueno y solo encuentra
la tentación y el mal en su camino,
la sombra y las tinieblas.

Cuando le rinde la fatiga y quiere
reclinar, pobre mártir, su cabeza
siquiera sea en el sepulcro, y siente
que le empuja ¡adelante! la tormenta.

 Y cuando va a gritar ¡Misericordia,
perdón! Mano funesta
su voz sofoca, y ciego, amordazado
al porvenir su porvenir le entrega.
 Y rueda de una sima en otra sima
[…]
 Al réprobo maldicen los creyentes
como a indomable fiera
y él maldice a su vez al universo;
Mas Dios, tan sólo Dios salva y condena.

* * *

¡Con que es verdad que todo pasa, todo…!
Ah!, devolvedme mi dolor, que al menos
él llenaba del alma solitaria
el desolado yermo.

Mas no hallar nada entorno
fuera de mi, ni en mi… ¡sueño funesto!
Ya ni gozar ni padecer siquiera:
es en la vida el verdadero infierno.

 * * *

Lleno del propio
[…]
Con faz cruel hacia el abismo eterno
[…]
De quien hube insensato de reír.

De nadie os fiéis y aún menos
de vosotros, os fiéis.
No hay más fiero enemigo que el que oculto
en nuestro propio corazón, la hora
de derribarnos acechando está.

Rosalía de Castro.

venres, 17 de xaneiro de 2014

Os personaxes en Las chicas de alambre de Jordi Sierra i Fabra.

Ola poetas:

Díxome un paxariño -ben, home, ben, xa estás nas túas teimas. Por dios, que susceptible es, rapaz-. 

Perdón: díxome Socas -que non é ningún paxariño- que este martes día 21 de xaneiro temos nova xuntanza na biblioteca do Sofía. Xa me tardaba. A novela que estamos todos a ler estes días é Las chicas de alambre, Jordi Sierra i Fabra. E para ir abrindo boca aquí deixo unha síntese dos personaxes máis salientables. 

Espero que os estea gostando.

Abur.


Personaxes:

Principais:

• Jon Boix: Ten 25 anos. É periodista de “Zonas Interiores”, revista cuxa directora é a súa nai. É o encargado de publicar un artigo sobre as “wire-girls” polo décimo aniversario da desaparición de Vania, unha delas. Pásase toda a obra viaxando e falando con coñecidos da desparecida modelo.

• Vania: Vanesa Molins Cadafalch. Naceu en Barcelona. Era modelo e formaba parte do “trío de las chicas de alambre”. Tiña 25 anos cando desapareu e o deixou todo. Sobre ela trata a reportaxe que debe escribir Jon Boix. Tiña o cabello longo e negro, ollos grises e profundos, narís reta e afiada, o mentón redondo e os beizos carnosos.

 Secundarios:

• Cyrille: Narim Wirmeyd. Naceu no Cairo. Foi descuberta por Jean Claude Pleyel como modelo. Era negra é de pel brillante. Cabelo curto e ollos escuros e misteriosos. Boca pequena e beizos bermellos. Cando estaba no máis alto da fama, suicidouse ao saber que tiña a sida.

• Jess Hunt: Naceu en Toledo, Ohio. Era unha pequena reina da beleza desde a infancia. Foi miss Ohio. Fixo unha rápida e meteórica carreira. Rubia con  cabelo moi longo e rizado. De ollos verdes e sempre sorinte coa súa enorme boca e os seus dientes brancos. Tiña unhas mandíbulas firmes e pómulos perfectos. Morreu a causa das drogas.

• Paula Montornés: Directora da revista “Zonas Interiores” e nai Jon Boix.

• Sofía: Modelo que coñeceu Jon mentres entrevistaba a Carlos Sanromán. Tiña o pelo longo e negro. Ollos negros e grandes beizos.

• Luisa Cadafalch: Unha anciá prematura. Era alta e delgada. Era o único familiar de Vania tras a morte da súa nai e o abandono do seu pai.

• Carlos Sanromán: Rondaba os sesenta anos. Era fotógrafo e foi el quen lle fixo as primeiras fotos a Vania.

• Vicente Molins: Era un home vello en cadeira de rodas. Era o pai de Vania.

• Tomás Fernández: Foi o primeiro amor serio de Vania aos dezaseis anos. Agora exercía de relacións públicas nunha discoteca.

• Nando Iturralde: Era cantante. Foi noivo de Vania durante sete años.

• Frederick Dejonet: Tiña oitenta anos e foi, con sesenta años, quen lle fixo a primeira sesión de fotos a Cyrille.

• Trisha Bonmarchais: Directora da axencia de modelos Pleyel. Esposa do asasinado Jean Claude Pleyel.

• Robert Ascroft: Foi noivo de Vania. Casaron e ao pouco tempo separaron.

• Agatha Hunt: Era a nai de Jess Hunt.

• Bárbara Hunt: Irmá de Jess Hunt. Era o vivo retrato dela,  e unha chica moi simpática.

• Noraima: Tiña cincuenta años, o cabelo ensortijado e gris. Un corpo rotundo, firme e forte. Era a criada de Vania, pero tamén coma unha nai para ella.

xoves, 9 de xaneiro de 2014

SOCAS INFORMA SOBRE O NOSO CALENDARIO

Ola rapaces! 

Feliz ano 2014 a todos e benvidos de novo ao instituto e as actividades da nosa biblioteca. Xa sei que o vindeiro 14 cadraría segundo martes do mes e, lóxicamente, tocaríanos xuntanza do Club de Lectura de Alumnos. Pero, como nos colle recién incorporados a rutina escolar, penso que é mellor posponerla para o seguinte martes, día 21. Así que a noticia é esta:

VINDEIRA REUNIÓN DO NOSO CLUB, O MARTES DÍA 21.

Recordade que estamos a ler o interesante libro de Jordi Sierra i Fabra: Las chicas de alambre. Espero que este sendo do voso gusto.
Vémonos:
Socas.

mércores, 18 de decembro de 2013

SOCAS FELICITA AOS CONSTRUCTORES DA ÁRBORE DE LIBROS

Preciosa idea e precioso resultado no que vin hoxe na entrada. Nun día medrou alí unha especie descoñocida de árbore de Nadal. En vez de raíces, ramas, follas e tronco ten libros. Toda unha metáfora do poder do libro. Devolvemos a natureza en forma de libros o que ela nos deu para facelos posibles. 
Noraboa por tan fermosa iniciativa!

Socas

A nosa árbore de libros

POEMA DE STEPHANIE ALVES DE 2º ESO

Ola rapaces!
Pouco a pouco imos descubrindo neste blog, que é como unha fiestra ao mundo, talentos ocultos dos nosos alumnos. Agora chegoume un poema que escribeu a nosa compañeira de 2º ESO B, Stephanie Alves Pereira. Aquí o tedes:

Mi amor es claro
como el agua azul,
y desde el fondo de mi corazón,
el único que me ama eres tú.

Nacemos llorando,
vivimos sufriendo,
pero tened por seguro
que yo moriré sonriendo.

Te quiero, te amo,
te adoro, te añoro,
te siento, te pienso,
eres mi tesoro.

Cuando te llamo no contestas.
Cuando te busco no te encuentro.
Tú, ser despiadado,
haces que me muera por dentro.

Soy tímida y vergonzosa,
soy bella e inocente,
pero hoy he de admitirlo:
me enamoré nada más verte.

Yo quiero volar hacia ti,
yo quiero sentir tu calor,
yo quiero poderte decir
que me has robado el corazón.

luns, 16 de decembro de 2013

Dez negriños: as fotos da sesión

Ola poetas:

Deu para moito a sesión deste martes 10 de decembro, non si? Falamos de misterio e mais de sentimentos: soidade, arrepentimento, envexa, dúbidas, rencor... Ai, como somos os humanos!

Amanda e Alejandro fixeron unha presentación moi dinámica onde intercalaron literatura e cine: parabéns, rapaces.

Estes días viñemos colgando información sobre o libro, así como uns enlaces para ver unhas películas e saber un pouco máis sobre o apasionante mundo do misterio de Agatha Christie. Así que só queda deixarvos as fotos da sesión.

Disfrutádeas. Cada día somos máis!

Dez negriños: as fotos da sesión. on PhotoPeach

domingo, 15 de decembro de 2013

Máis de Dez negriños:

Ola poeta:

Se queres ler de novo o libro Dez negriños de A. Christie, pulsa aquí e poderás lelo cando ti queiras.

Claro que se o que prefires é ver a primeira versión cinematográfica que se fixo en Hollywood baseada neste libro, xa sabes que tamén é moi aconsellable. Lembra que xa avimos principiar o martes na biblioteca.



Esta é unha versión máis moderna, dos anos setenta, cando os teus profesores andaban a facer trasnadas e comezaban o cole.



O poema que vén a continuación, é a canción orixinal na que se baseou A. Christie para escribir a súa novela. Hoxe eliximos a versión na que non aparecen os "little niger", senón "little soldier"... Os tempos cambiaron, rapaces.

Ten little Soldier boys went out to dine;
One choked his little self and then there were nine.
Nine little Soldier boys sat up very late;
One overslept himself and then there were eight.
Eight little Soldier boys traveling in Devon;
One said he'd stay there and then there were seven.
Seven little Soldier boys chopping up sticks;
One chopped himself in halves and then there were six.
Six little Soldier boys playing with a hive;
A bumblebee stung one and then there were five.
Five little Soldier boys going in for law;
One got in Chancery and then there were four.
Four little Soldier boys going out to sea;
A red herring swallowed one and then there were three.
Three little Soldier boys walking in the zoo;
A big bear hugged one and then there were two.
Two Little Soldier boys sitting in the sun;
One got frizzled up and then there was one.
One little Soldier boy left all alone;
He went out and hanged himself and then there were none.


Espero que fora interesante, poetas.

Abur.
Diez negritos se fueron a cenar;
uno se asfixió y quedaron nueve.
Nueve negritos estuvieron despiertos hasta muy tarde;
uno se quedó dormido y entonces quedaron ocho.
Ocho negritos viajaron por Devon;
uno dijo que se quedaría allí y quedaron siete.
Siete negritos cortaron leña;
uno se cortó en dos y quedaron seis.
Seis negritos jugaron con una colmena;
una abeja picó a uno de ellos y quedaron cinco.
Cinco negritos estudiaron Derecho;
uno se hizo magistrado y quedaron cuatro.
Cuatro negritos fueron al mar;
un arenque rojo se tragó a uno y quedaron tres.
Tres negritos pasearon por el zoo;
un gran oso atacó a uno y quedaron dos.
Dos negritos se sentaron al sol;
uno de ellos se tostó y sólo quedó uno.
Un negrito quedó sólo;
se ahorcó y no quedó... ¡ninguno!





sábado, 14 de decembro de 2013

Os personaxes de Dez negriños: pasado e presente.


. Edward Armstrong, médico. Acusado de causar a morte dunha paciente por operala baixo os efetos do alcol.
. William Blore, un policía retirado que finxe saber máis do que aparenta polo seu propio ben. Acusado de provocar a morte dun home ao inculpalo dun delito que non cometera, o que o levou a ser encarcelado e, alí, en prisión, morrer.
. Emily Brent, unha austera e incondicional católica. Acusada de matar á súa doncela, Beatrice, ao despedila cando se enteirou de que quedara embarazada, o que fai que os seus pais a boten da casa e que termine por tirarse ao río.
. Vera Claythorne, unha xoven que exerceu de institutriz e agora, de secretaria. Acusada de matar a un dos seus alumnos, Cyril, o sobriño do xoven que lle gustaba, Hugo, ao alentalo a que se adentrase no mar a pesar de non saber nadar, para que morrese e que, deste xeito, Hugo puidese herdar os cartos do seu irmán (o pai de Cyril).
. Philip Lombard, coronel, intelixente e cunha mentalidade imperturbable. Acusado de facer que 21 nativos africanos morreran de fame ao abandonalos na selva durante o seu breve período como mercenario en África.
. John MacArthur, xeneral retirado que loitou na Primeira Guerra Mundial. Acusado de matar ao amante da súa muller por envialo a una misión suicida.
. Anthony Marston, un xoven fermoso e vanidoso que non amosa consideración algunha polos demais. Acusado de causar a morte de dous nenos ao atropelalos con seu coche.
. Thomas y Ethel Rogers, os criados que se encargan dos cuidados dos oito hóspedes (el é o maiordomo; ela, a cociñeira). Ambos os dous son acusados de provocar a morte da súa antiga dama, unha anciá americana e enferma, para quedarse co seu diñeiro.
. Lawrence Wargrave, un xuíz sensato, pero que disfruta condenando aos acusados a cadena perpetua, e incluso á pena de morte. Acusado de enviar a un suposto asesino á morte ao falsificar as probas do xuízo, as cales o declaraban inocente.

venres, 13 de decembro de 2013

OS ALUMNOS DE 2ºA E 2ºB PUBLICAN ROSALÍA

Para rematar o ano 2013, alumnos de 2ºA e 2ºB de ESO

En colaboración con faslecturas http://faslecturas1b.jimdo.com/ e a Biblioteca do IES Sofía Casanova http://bibliotecasofia.blogspot.com.es/

Publican:

Rosalía
Obra teatral sobre a vida de Rosalía de Castro


Este 2013 que remata foi o ano de Rosalía de Castro (150 anos de Cantares Gallegos) e Vidal Bolaño (Letras Galegas 2013). Para recordalo, os alumnos de 2ºA e 2ºB de ESO do IES Sofía Casanova reúnen estes autores publicando un texto teatral ilustrado:

Rosalía. A vida.

Rosalía de Castro aparece no libro como personaxe protagonista, desde que nace en 1837 ata que morre en 1885. A obra, orixinal de Otero Pedrayo, foi adaptada no 2001 por Vidal Bolaño, e revisada por alumnos do IES Sofía Casanova coordinados pola Biblioteca do centro.

Queres este libro? Podes consultalo na Biblioteca, no blog da Biblioteca (“As lecturas de Sofía”, en  http://bibliotecasofia.blogspot.com.es/ ) ou mesmo compralo (en branco en negro ou en color: pregunta o prezo na Biblioteca). Se queres compralo, podes:
·               Ir directamente a Cutus. Cuntis, 75, Ferrol. +34 981 31 32 33
·               Encargar o libro na Biblioteca.
·               Contactar con http://faslecturas1b.jimdo.com/
E unha vez rematado este 2013, Feliz 2014!
Esperamos ver representada Rosalía no IES Sofía Casanova!


Este foi o ano de:

ROSALÍA DE CASTRO
150 ANOS DE CANTARES GALLEGOS

VIDAL BOLAÑO, LETRAS GALEGAS 2013

QUERES O LIBRO?
    Pregunta na Biblioteca Podes mercalo ou
conseguilo en préstamo.
 

xoves, 12 de decembro de 2013

SOCAS INFORMA: A NOSA XUNTANZA DO MARTES


Si, si. xa sei, estabades confusos e preocupados pola miña ausencia. Pola total falta de noticias respecto a xuntanza do pasado martes. Enfermara Socas de satisfación polo éxito acadado? Tiña un compromiso co esa rapaza que din que tolea por el? 
Nada máis lonxe. Simplemente estaba tan canso do día a día da biblioteca (porque aquí se traballa arreo) que non tiña forzas de facer resumo ningún. Pero me tomei un bocata de tortilla dos de Belén e Loli e agora xa estou un pouco máis recuperado.
Pois si. Foi todo un exitazo. Éramos cincuenta persoas. E aínda poideron ser máis se dous despistados como Emilio e Laura non trabucasen a hora. E se dous desastriños como Álvaro e Carolina non estivesen facendo vai ti saber que cousa para non acordarse do día. Pero en fin. Para compensar houbo moitas incorporacións como as dos seguintes membros do Club que paso a citar: os irmás Joaquín e Antón (1º e 2º ESO); Helia, Laura, Lidia e Xiana (3º ESO); Jorge (1º BAC). Benvidos todos!
A sesión estivo moi ben presentada esta vez por Diego, e moderada por Alejandro e Amanda. Foi moi interesante contrastar o final da novela cos das versións cinematográficas, as cales Dani prometeu enlazar neste blog. Discutimos acerca do mellor final. Cecilia falou do machismo dalgúns comentarios. Certo é que hai que pensar a data de composición da novela (1939) e, aínda que Ágatha Christie era unha muller moi adiantada a súa época, hai certos clichés que se mantiñan.
Tamén aproveitamos para repartir carnés de biblioteca, presentar novas adquisicións, e falar da vindeira lectura que será: tachan, tachan...

Las chicas de alambre do prolífico escritor catalán Jordi Sierra i Fabra, sobre quen prometo outra entrada máis específica. 

Rapaces, acércase o Nadal. Espero que todos teñades en mente algunha lectura interesante para estes días. Se non, estade atentos ao blog, porque prometo recomendacións como cada Nadal.
Ata pronto!
Socas

luns, 9 de decembro de 2013

Martes 10 de decembro: Dez negriños de Agatha Christie.

¿Te arrepientes de tu pasado?
¿Desconfías de tus compañeros?
¿Te atormentan las pesadillas?
¿Te sientes acosado?
¿Vives en una isla sin salida?

Si te sientes así, te damos la solución a todos tus problemas. Ven mañana martes 10 de diciembre a las 15:30 a la biblioteca del Sofía...


Diez Negritos 

De 

Agatha Christie 



Diez negritos se fueron a cenar. 
Uno de ellos se asfixió y quedaron 
Nueve. 
Nueve negritos trasnocharon mucho. 
Uno de ellos no se pudo despertar y quedaron 
Ocho. 
Ocho negritos viajaron por el Devon. 
Uno de ellos se escapó y quedaron 
Siete. 
Siete negritos cortaron leña con un hacha. 
Uno se cortó en dos y quedaron 
Seis. 
Seis negritos jugaron con una avispa. 
A uno de ellos le picó y quedaron 
Cinco. 
Cinco negritos estudiaron derecho. 
Uno de ellos se doctoró y quedaron 
Cuatro. 
Cuatro negritos fueron a nadar. 
Uno de ellos se ahogó y quedaron 
Tres. 
Tres negritos se pasearon por el Zoológico. 
Un oso les atacó y quedaron 
Dos. 
Dos negritos se sentaron a tomar el sol. 
Uno de ellos se quemó y quedó nada más que 
Uno. 
Un negrito se encontraba solo. 
Y se ahorcó y no quedó... 
¡Ninguno! 

domingo, 1 de decembro de 2013

SOCAS INFORMA: "SAÍMOS NO DIARIO DE FERROL"

Xa empeza a ser un costume iso de saír na prensa (Vid. Diario de Ferrol 30-X-2013), pero o novo é que me saquen a min. Eu tamén teño o meu corazonciño, e quedei abraiado ao ler no Diario de Ferrol de hoxe, case en primeira plana, a noticia sobre a incorporación da nosa biblioteca ao Plambe. Pero e que, lendo polo miúdo o texto, ata citan ao meu creador, Adrián Rodríguez Nicolás. Cito: "ao longo dos vindeiros meses, a mascota da biblioteca, "Socas" -cuxo autor foi Adrián Rodríguez, alumno do centro ata o ano pasado-, encargarase de ir anunciando calquera novidade dunha biblioteca que inicia unha nova andaina..."
Penso que o texto fai xustiza ao traballo que estades todos realizando, e que convén difundir con moita confianza en nós mesmos para seguir facéndoo. 
Noraboa a todos por esta entrevista que nos anima a tirar para adiante.
Abrazos:
Socas, O Mediático.

domingo, 17 de novembro de 2013

As fotos da sesión do club de lectura:

Ola poetas:

Aquí tedes as fotos da última sesión do club de lectura, onde estivemos falando e falando, opinando e opinando acerca do libro de Marcos Calveiro O pintor do sombreiro de malvas. Daniela fixo unha presentación moi amena e amosounos o moito que lle gustou o libro. Teño entendido que a Socas tamén lle gustou, pero xa sabedes que a el góstalle máis escoitar que falar. E claro. A Laura, a nosa dire, tamén lle gustou, non só polo traballo do autor co rico léxico patrimonial galego, senón tamén pola salientable relación entre literatura e pintura que fan que M. Calveiro lograra unha pequena obra maestra. 

Por outra banda, houbo outros -xa sabedes, non hai por que nomealos tampouco, pero os seus nomes comezan por A e por D- aos que ese léxico pareceulles pretendidamente artificioso e cursi, o que facía a lectura lenta e pouco verosímil. Ainda así, eles mesmos -A... e D...- recoñecían que a estructura do libro e a riqueza de recursos e motivos da literatura faranlle, sen lugar a dúbidas, un lugar nas bibliotecas de moitos lugares. Ao mellor é por iso polo que tanto lle gustou a Socas. Non sei. Hei de falar con el disto. 

Ai, rapaces. Ás veces, din, a vida amósasenos coma unha gaiola con barrotes tan anchos e fortes que nos impiden ver máis aló do noso embigo. Vincent, ese personaxe entrañable, deixa de vivir o presente porque non ten esperanzas de futuro. O máis curioso é que el mesmo ten a solución. Solución que lle di ao innominado rapaz na páxina 153: "Non retrocedas. Cando un comeza a considerar unha cousa con sinceridade, non pode volver atrás. Se o fai, todo irá mal. As dúbidas acompañaranlle sempre e son moi malas conselleiras." Así que xa sabedes, non retocedades. Non vos engaioledes, por favor. Lembrade que só convén mirar no noso embigo durante o tempo suficiente para darse conta de se ten ou non pelusas. Unha vez limpo de restos, hai que arrincar os barrotes -e para eso están os amigos, amigos, para tirar de nós con nós- e construir unha nova senda pola que non retroceder.


Ata a próxima.

2ª sesión do club de lectura. on PhotoPeach


Non marchen, que aínda hai máis. Déixovos tamén que vexades unhas fotos da exposición que Cris e Ana montaron na entrada do instituto. Aproveitade un recreo e botádelle un ollo.


A exposición de cogomelos e literatura na entrada do instituto on PhotoPeach