Máis de Dez negriños:

Ola poeta:

Se queres ler de novo o libro Dez negriños de A. Christie, pulsa aquí e poderás lelo cando ti queiras.

Claro que se o que prefires é ver a primeira versión cinematográfica que se fixo en Hollywood baseada neste libro, xa sabes que tamén é moi aconsellable. Lembra que xa avimos principiar o martes na biblioteca.

Esta é unha versión máis moderna, dos anos setenta, cando os teus profesores andaban a facer trasnadas e comezaban o cole.

O poema que vén a continuación, é a canción orixinal na que se baseou A. Christie para escribir a súa novela. Hoxe eliximos a versión na que non aparecen os "little niger", senón "little soldier"... Os tempos cambiaron, rapaces.

Ten little Soldier boys went out to dine; One choked his little self and then there were nine. Nine little Soldier boys sat up very late; One overslept himself and then there were eight. Eight little Soldier boys traveling in Devon; One said he'd stay there and then there were seven. Seven little Soldier boys chopping up sticks; One chopped himself in halves and then there were six. Six little Soldier boys playing with a hive; A bumblebee stung one and then there were five. Five little Soldier boys going in for law; One got in Chancery and then there were four. Four little Soldier boys going out to sea; A red herring swallowed one and then there were three. Three little Soldier boys walking in the zoo; A big bear hugged one and then there were two. Two Little Soldier boys sitting in the sun; One got frizzled up and then there was one. One little Soldier boy left all alone; He went out and hanged himself and then there were none. Espero que fora interesante, poetas. Abur.

Diez negritos se fueron a cenar; uno se asfixió y quedaron nueve. Nueve negritos estuvieron despiertos hasta muy tarde; uno se quedó dormido y entonces quedaron ocho. Ocho negritos viajaron por Devon; uno dijo que se quedaría allí y quedaron siete. Siete negritos cortaron leña; uno se cortó en dos y quedaron seis. Seis negritos jugaron con una colmena; una abeja picó a uno de ellos y quedaron cinco. Cinco negritos estudiaron Derecho; uno se hizo magistrado y quedaron cuatro. Cuatro negritos fueron al mar; un arenque rojo se tragó a uno y quedaron tres. Tres negritos pasearon por el zoo; un gran oso atacó a uno y quedaron dos. Dos negritos se sentaron al sol; uno de ellos se tostó y sólo quedó uno. Un negrito quedó sólo; se ahorcó y no quedó... ¡ninguno!

Os personaxes de Dez negriños: pasado e presente.

. Edward Armstrong, médico. Acusado de causar a morte dunha paciente por operala baixo os efetos do alcol.

. William Blore, un policía retirado que finxe saber máis do que aparenta polo seu propio ben. Acusado de provocar a morte dun home ao inculpalo dun delito que non cometera, o que o levou a ser encarcelado e, alí, en prisión, morrer.

. Emily Brent, unha austera e incondicional católica. Acusada de matar á súa doncela, Beatrice, ao despedila cando se enteirou de que quedara embarazada, o que fai que os seus pais a boten da casa e que termine por tirarse ao río.

. Vera Claythorne, unha xoven que exerceu de institutriz e agora, de secretaria. Acusada de matar a un dos seus alumnos, Cyril, o sobriño do xoven que lle gustaba, Hugo, ao alentalo a que se adentrase no mar a pesar de non saber nadar, para que morrese e que, deste xeito, Hugo puidese herdar os cartos do seu irmán (o pai de Cyril).

. Philip Lombard, coronel, intelixente e cunha mentalidade imperturbable. Acusado de facer que 21 nativos africanos morreran de fame ao abandonalos na selva durante o seu breve período como mercenario en África.

. John MacArthur, xeneral retirado que loitou na Primeira Guerra Mundial. Acusado de matar ao amante da súa muller por envialo a una misión suicida.

. Anthony Marston, un xoven fermoso e vanidoso que non amosa consideración algunha polos demais. Acusado de causar a morte de dous nenos ao atropelalos con seu coche.

. Thomas y Ethel Rogers, os criados que se encargan dos cuidados dos oito hóspedes (el é o maiordomo; ela, a cociñeira). Ambos os dous son acusados de provocar a morte da súa antiga dama, unha anciá americana e enferma, para quedarse co seu diñeiro.

. Lawrence Wargrave, un xuíz sensato, pero que disfruta condenando aos acusados a cadena perpetua, e incluso á pena de morte. Acusado de enviar a un suposto asesino á morte ao falsificar as probas do xuízo, as cales o declaraban inocente.

OS ALUMNOS DE 2ºA E 2ºB PUBLICAN ROSALÍA

Para rematar o ano 2013, alumnos de 2ºA e 2ºB de ESO

En colaboración con faslecturas http://faslecturas1b.jimdo.com/ e a Biblioteca do IES Sofía Casanova http://bibliotecasofia.blogspot.com.es/

Publican:

Rosalía

Obra teatral sobre a vida de Rosalía de Castro

Este 2013 que remata foi o ano de Rosalía de Castro (150 anos de Cantares Gallegos) e Vidal Bolaño (Letras Galegas 2013). Para recordalo, os alumnos de 2ºA e 2ºB de ESO do IES Sofía Casanova reúnen estes autores publicando un texto teatral ilustrado:

Rosalía. A vida.

Rosalía de Castro aparece no libro como personaxe protagonista, desde que nace en 1837 ata que morre en 1885. A obra, orixinal de Otero Pedrayo, foi adaptada no 2001 por Vidal Bolaño, e revisada por alumnos do IES Sofía Casanova coordinados pola Biblioteca do centro.

Queres este libro? Podes consultalo na Biblioteca, no blog da Biblioteca (“As lecturas de Sofía”, en  http://bibliotecasofia.blogspot.com.es/ ) ou mesmo compralo (en branco en negro ou en color: pregunta o prezo na Biblioteca). Se queres compralo, podes:

·               Ir directamente a Cutus. Cuntis, 75, Ferrol. +34 981 31 32 33

·               Encargar o libro na Biblioteca.

·               Contactar con http://faslecturas1b.jimdo.com/

E unha vez rematado este 2013, Feliz 2014!
Esperamos ver representada Rosalía no IES Sofía Casanova!

Este foi o ano de:

ROSALÍA DE CASTRO

150 ANOS DE CANTARES GALLEGOS

VIDAL BOLAÑO, LETRAS GALEGAS 2013

QUERES O LIBRO?
    Pregunta na Biblioteca Podes mercalo ou
conseguilo en préstamo.

Tamén o tes en https://sites.google.com/site/rosalianosofia/

 

SOCAS INFORMA: A NOSA XUNTANZA DO MARTES

Si, si. xa sei, estabades confusos e preocupados pola miña ausencia. Pola total falta de noticias respecto a xuntanza do pasado martes. Enfermara Socas de satisfación polo éxito acadado? Tiña un compromiso co esa rapaza que din que tolea por el? 

Nada máis lonxe. Simplemente estaba tan canso do día a día da biblioteca (porque aquí se traballa arreo) que non tiña forzas de facer resumo ningún. Pero me tomei un bocata de tortilla dos de Belén e Loli e agora xa estou un pouco máis recuperado.

Pois si. Foi todo un exitazo. Éramos cincuenta persoas. E aínda poideron ser máis se dous despistados como Emilio e Laura non trabucasen a hora. E se dous desastriños como Álvaro e Carolina non estivesen facendo vai ti saber que cousa para non acordarse do día. Pero en fin. Para compensar houbo moitas incorporacións como as dos seguintes membros do Club que paso a citar: os irmás Joaquín e Antón (1º e 2º ESO); Helia, Laura, Lidia e Xiana (3º ESO); Jorge (1º BAC). Benvidos todos!

A sesión estivo moi ben presentada esta vez por Diego, e moderada por Alejandro e Amanda. Foi moi interesante contrastar o final da novela cos das versións cinematográficas, as cales Dani prometeu enlazar neste blog. Discutimos acerca do mellor final. Cecilia falou do machismo dalgúns comentarios. Certo é que hai que pensar a data de composición da novela (1939) e, aínda que Ágatha Christie era unha muller moi adiantada a súa época, hai certos clichés que se mantiñan.

Tamén aproveitamos para repartir carnés de biblioteca, presentar novas adquisicións, e falar da vindeira lectura que será: tachan, tachan...

Las chicas de alambre do prolífico escritor catalán Jordi Sierra i Fabra, sobre quen prometo outra entrada máis específica. 

Rapaces, acércase o Nadal. Espero que todos teñades en mente algunha lectura interesante para estes días. Se non, estade atentos ao blog, porque prometo recomendacións como cada Nadal.

Ata pronto!

Socas

Martes 10 de decembro: Dez negriños de Agatha Christie.

¿Te arrepientes de tu pasado?

¿Desconfías de tus compañeros?

¿Te atormentan las pesadillas?

¿Te sientes acosado?

¿Vives en una isla sin salida?

Si te sientes así, te damos la solución a todos tus problemas. Ven mañana martes 10 de diciembre a las 15:30 a la biblioteca del Sofía...

Diez Negritos 

De 

Agatha Christie 

Diez negritos se fueron a cenar. 

Uno de ellos se asfixió y quedaron 

Nueve. 

Nueve negritos trasnocharon mucho. 

Uno de ellos no se pudo despertar y quedaron 

Ocho. 

Ocho negritos viajaron por el Devon. 

Uno de ellos se escapó y quedaron 

Siete. 

Siete negritos cortaron leña con un hacha. 

Uno se cortó en dos y quedaron 

Seis. 

Seis negritos jugaron con una avispa. 

A uno de ellos le picó y quedaron 

Cinco. 

Cinco negritos estudiaron derecho. 

Uno de ellos se doctoró y quedaron 

Cuatro. 

Cuatro negritos fueron a nadar. 

Uno de ellos se ahogó y quedaron 

Tres. 

Tres negritos se pasearon por el Zoológico. 

Un oso les atacó y quedaron 

Dos. 

Dos negritos se sentaron a tomar el sol. 

Uno de ellos se quemó y quedó nada más que 

Uno. 

Un negrito se encontraba solo. 

Y se ahorcó y no quedó... 

¡Ninguno! 

SOCAS INFORMA: "SAÍMOS NO DIARIO DE FERROL"

Xa empeza a ser un costume iso de saír na prensa (Vid. Diario de Ferrol 30-X-2013), pero o novo é que me saquen a min. Eu tamén teño o meu corazonciño, e quedei abraiado ao ler no Diario de Ferrol de hoxe, case en primeira plana, a noticia sobre a incorporación da nosa biblioteca ao Plambe. Pero e que, lendo polo miúdo o texto, ata citan ao meu creador, Adrián Rodríguez Nicolás. Cito: "ao longo dos vindeiros meses, a mascota da biblioteca, "Socas" -cuxo autor foi Adrián Rodríguez, alumno do centro ata o ano pasado-, encargarase de ir anunciando calquera novidade dunha biblioteca que inicia unha nova andaina..."

Penso que o texto fai xustiza ao traballo que estades todos realizando, e que convén difundir con moita confianza en nós mesmos para seguir facéndoo. 

Noraboa a todos por esta entrevista que nos anima a tirar para adiante.

Abrazos:

Socas, O Mediático.

As fotos da sesión do club de lectura:

Ola poetas:

Aquí tedes as fotos da última sesión do club de lectura, onde estivemos falando e falando, opinando e opinando acerca do libro de Marcos Calveiro O pintor do sombreiro de malvas. Daniela fixo unha presentación moi amena e amosounos o moito que lle gustou o libro. Teño entendido que a Socas tamén lle gustou, pero xa sabedes que a el góstalle máis escoitar que falar. E claro. A Laura, a nosa dire, tamén lle gustou, non só polo traballo do autor co rico léxico patrimonial galego, senón tamén pola salientable relación entre literatura e pintura que fan que M. Calveiro lograra unha pequena obra maestra. 

Por outra banda, houbo outros -xa sabedes, non hai por que nomealos tampouco, pero os seus nomes comezan por A e por D- aos que ese léxico pareceulles pretendidamente artificioso e cursi, o que facía a lectura lenta e pouco verosímil. Ainda así, eles mesmos -A... e D...- recoñecían que a estructura do libro e a riqueza de recursos e motivos da literatura faranlle, sen lugar a dúbidas, un lugar nas bibliotecas de moitos lugares. Ao mellor é por iso polo que tanto lle gustou a Socas. Non sei. Hei de falar con el disto. 

Ai, rapaces. Ás veces, din, a vida amósasenos coma unha gaiola con barrotes tan anchos e fortes que nos impiden ver máis aló do noso embigo. Vincent, ese personaxe entrañable, deixa de vivir o presente porque non ten esperanzas de futuro. O máis curioso é que el mesmo ten a solución. Solución que lle di ao innominado rapaz na páxina 153: "Non retrocedas. Cando un comeza a considerar unha cousa con sinceridade, non pode volver atrás. Se o fai, todo irá mal. As dúbidas acompañaranlle sempre e son moi malas conselleiras." Así que xa sabedes, non retocedades. Non vos engaioledes, por favor. Lembrade que só convén mirar no noso embigo durante o tempo suficiente para darse conta de se ten ou non pelusas. Unha vez limpo de restos, hai que arrincar os barrotes -e para eso están os amigos, amigos, para tirar de nós con nós- e construir unha nova senda pola que non retroceder.

Ata a próxima.

2ª sesión do club de lectura. on PhotoPeach


Non marchen, que aínda hai máis. Déixovos tamén que vexades unhas fotos da exposición que Cris e Ana montaron na entrada do instituto. Aproveitade un recreo e botádelle un ollo.


A exposición de cogomelos e literatura na entrada do instituto on PhotoPeach

A NOSA XUNTANZA DO CLUB DE LECTURA

Ola rapaces!

Pois si, comezou xa en serio a rodar o noso Club. E temos que felicitarnos de novo, porque cada día somos máis. Temos que dar a benvida á alumnos novos como Juan, Lara, Ana, Carlota e Juan de 2º de ESO, que toman o testigo de outros maiores cuxas ocupacións non lles permiten acudir tanto como quixeran.

Daniela, logo de algunhas dificultades, presentou o seu traballo, e o fixo tan ben como nos ten acostumados. En xeral, o libro de Marcos Calveiro, non acabou de convencer, aínda que houbo entusiastas defensores como a propia Daniela, Roberto ou Laura, a nosa directora. Certo é que o seu elevado vocabulario patrimonial galego é unha riqueza pero ás veces un tanto dificil de comprender. Dani aportou os seus interesantes puntos de vista sobre os personaxes e estableceu unha comparación cos da novela que lemos en Segundo de Bacharelato, Plenilunio.

Tamén aproveitamos para anunciar a nosa vindeira lectura que vai ser moi distinta. Xa que nos toca un clásico de detectives, nada menos que unha novela de Ágaha Christie, Dez negriños. Confiamos que a disfrutedes moito. E ata pronto.

SOCAS INFORMA: "ACTIVIDADES DESTA SEMANA"

Ola rapaces e rapazas!

Soamente un aviso rápido para recordar as actividades da semana que comeza mañá.

• O martes á hora habitual teremos a nosa segunda sesión do Club de Lectura de Alumnos (que agora convén especificar). Espero vervos a todos e aos novos que sei que se van incorporar. E que teñades ganas de comentar a novela de Marcos Calveiro: O pintor do sombreiro de malvas.
• Durante toda a semana, estade atentos ao espazo da entrada do instituto porque, coa iniciativa do Departamento de Ciencias Naturais, imos montar a tradicional Exposición de Cogumelos. Pero este curso temos sorpresas xa que dende a biblioteca imos aportar o noso toque particular, é dicir, a relación entre os fungos e a literatura. Xa veredes que hai moito que contar. Quen habita baixo os fungos? E aquí os meus irmáns gnomos teñen protagonismo. Ou comen fungos os hobbits? No País das Marabillas atopou Alicia algún fungo especial? Que persoeiros da historia morreron pola inxesta de fungos? ... E máis interrogantes que non vou desvelar antes de tempo.

Así que, disfrutade e investigade!

OPINIÓN por Andrea Yáñez López

E ti que dis?
Un libro son máis que letras, máis que palabras. Cada libro ten máis historia da que por si mesmo narra. Pódeste acordar de alguén especial ao ver aquel libro que esa persoa che regalara ou che recomendara. Pódeste acordar daquel lugar que tanto che gustara onde compraches ese libro que tes no terceiro andel á dereita de todo. Podes disfrutar abrindo ese libro que volverías ler outras mil veces aínda que só sexa para sentir o pasar rápido das páxinas mentres recordas a súa historia. Que che preste o teu pai ese libro que tanto lle gustara de pequeno e que o seu olor che diga que leva vinte anos calado, e que morre de ganas de contar unha vez máis o que conteñen as súas páxinas. Un libro pode chegar a ser moi importante para algunhas persoas, credes que un e-book podería substituílo? É verdade que o e-book ten infinitas vantaxes: este pequeno obxecto pode levar no seu interior un libro ou unha biblioteca enteira, pero sempre vai pesar os mesmos 170 gramos. Un e-reader permite descargar un libro no momento sen que teñas que molestarte en comprobar en que tenda o venden. Permite axustar o tamaño da letra. Podes encontrar información de maneira rápida para aclarar as túas dúbidas. Un libro descargado é un 30% ou 50% máis barato que unha edición de peto. Un e-book é un libro electrónico que che permite transportar os libros que queiras aos lugares que queiras, cómodo de ler, con acceso a información, que reduce o consumo de papel e tinta. Cómodo, informativo e medianamente ecolóxico. Pero que esta máquina elimine ao libro, iso aínda está por ver. Isto depende de nós. Depende da moita ou pouca importancia que lle poidamos dar ao feito de ser propietarios dun libro, coas súas follas, a súa tinta, as súas historias, as súas imaxes e os recordos que un mesmo poida compartir con el. Poderán substituír as novas tecnoloxías a este tan prezado obxecto nun futuro?

Andrea Yáñez

 Andrea foi alumna do Sofía ata o ano pasado. Actualmente cursa 1º de Física na USC.

RELATO DE INÉS FALCÓN

Teño o pracer de presentar aquí un relato dunha das nosas mellores alumnas escritoras -e hai moitas-. Se trata de Inés Falcón de 1º de Bacharelato C, da que noutras entradas falamos como gañadora do Concurso de Relatos Coca Cola. Aquí vai. Espero con el inaugurar unha nova sección neste blog que leve por título "Os alumnos escriben":

"Aunque es cierto eso de que las palabras se las lleva el viento, hay palabras que siempre buscan un hueco dónde vivir, un rincón en el viejo bar del que nadie puede moverlas. Se esconden entre los huecos de madera, en los cajones, en las motas de polvo de la estantería y, alguna que otra, lo deja todo para colgarse de una sonrisa. Hay palabras que ayudan, que enseñan y que construyen. Construyen mundos con palacios de cristal, corazones puros y bocas que no mienten. Mundos de esperanza. Y, si quieres vivir ahí, siempre queda alguna palabra que puede ayudarte, que puede enseñarte. Porque si hay algo que merece la pena en esta vida, es soñar. ¡Soñar! ¡Cómo me gusta esa palabra! (y no sólo porque me encante dormir). Por soñar, se puede soñar despierto, sólo tienes que dejarte caer y alzar el vuelo.

El mejor consejo que me han dado nunca es que, hagas lo que hagas, hablarán, así que lo mejor es hacer lo que realmente quieres, porque así no hablarán en vano, hablarán de tus sueños. Y aunque nunca se lo haya dicho a esa persona (y puede que se sorprenda si algún día se lee aquí), esas palabras van a quedar guardadas, ahí, en algún lugar de mi corazón. Por eso las palabras son tan bonitas. Como escribir. Inmortalizar. Describir una sonrisa, un sentimiento. Leer y releer. Volver a sentir. Transportarte. Si hay algo que las palabras hacen es enseñarte a vivir. Que para todos los males hay una solución: ¿Miedo? Para eso están los peluches, las mantas y las amigas. ¿Echas de menos? Siempre quedarán los recuerdos y las canciones. Y si te duelen otras cosas, esas que no puedes explicar, siempre te queda llorar. Con cada lágrima, una palabra. Desahogarte. Sacarlo todo fuera. Porque las palabras también curan. Curan si sabes cómo usarlas y, al igual que curan, duelen. Como un adiós. Que quién tiene poder para escribir y para hablar, también puede construir mundos de odio donde boca cerrada, entran moscas por la nariz. Y aunque ese sea el precio que hay que pagar, dicen que quien no arriesga no gana. Así que si la vida no vale nada, menos para despreciarla. Por eso hoy, entre apuntes del principio de curso y los recuerdos de un Agosto que no quieren irse tan fácilmente, escribo. Por y para mí. Porque el día que lo vea todo gris, siempre quedarán palabras que hagan salir el sol. Y lo hará solo para que yo sonría."

O escritor catalán César Mallorquí gaña o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil 2013.

Ola poetas:

O escritor catalán César Mallorquí gañou o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil coa súa obra La isla de Bowen.  O galardón, concedido polo Ministerio de Cultura, distingue ao mellor libro de este xénero publicado en 2012 en cualquera das lenguas oficias de España.

La isla de Bowen é, según explica o propio autor, "una recreación de la novela clásica de aventuras" inspirada na figura de Xulio Verne. A historia desenvólvese en 1920 e na mesma aparecen unhas extranas reliquias no interior dunha vella cripta medieval que levan ao profesor Ulises Zarco a embarcarse nunha aventura inimaxinable a bordo do buque Saint Michel, no que percorrerán Inglaterra, Noruega e outros países para afrontar o misterio que envolve a isla de Bowen, máis alá do Círculo Polar Ártico.

O xurado considerou que esta obra é "un canto a la aventura y un homenaje a la literatura clásica, escrita con pasión, amenidad, humor e inteligencia", e destacou a "excelente construcción" dos seus personaxes e tramas.César Mallorquí conta con outros tres Premios Edebé (por El último trabajo del señor Luna, La cruz de El Dorado e Las lágrimas de Shiva) e un Gran Angular por La catedral.

Formaron parte do xurado os premiados nas dúas últimas ediciones, Laura Gallego (2012) e María Teresa Carranza (2011), autoras ben coñecidas por todos nós.

A continuación, déixovos un enlace para ler o primeiro capítulo de La isla de Bowen. E xa sabedes, rapaces, se estades interesados en continuar lendo, propoñédeo para a súa compra na Biblioteca do intituto. Seguro que Socas xa o está lendo.

Ler o  1º capítulo de La isla de Bowen.

Boa lectura, poetas.

As fotos da 1ª sesión do club de lectura 2013-2014

Ola poetas:

Aquí tedes -con retraso, retraso, cronopio, cronopio- as fotos da 1ª sesión do club de lectura deste curso.

Comezamos cunha comida. Claro, estamos en Galicia e non o podemos evitar. Comida que queda reflectida nas fotos. Ao mellor conviña ir pensando en completar a dieta hipocalórica cun pouco de vexetais ou froita, non si? Porque a min se me fixo un pouco costa arriba a tarde do martes na clase. En fin, serán cousas da idade.

Disque está moi ledo Socas, por certo. Disque esto de ver caras novas na biblioteca o anima e o alimenta. Meu pobre. E é que Socas -non llo digades a ninguén- só se alimenta dos soños dos lectores da biblioteca. Así que tras o verán quedou miudiño miudiño coma unha uva pasa, encollidiño de todo. De verdade, tanto encolleu que cando no mes de setembro abrimos as ventás para ventilar, ao pouco sae voando. Foi durísimo, porque dende entón Pilar e Cristina e Ana e Emilio e Laura e mais eu non facemos máis que ler e ler e ler e mais ler. E eu, rapaces, necesito un descanso. Así que xa sabedes, é a vosa quenda. A LER!!!

1ª sesión do club 2013-2014 on PhotoPeach

Ata a próxima, poetas.

E xa sabedes. A LER!!!

Alice Munro gaña o premio Nobel de Literatura

Ola poetas:

A escritora canadense Alice Munro gañou o premio Nobel de Literatura 2013. “Mestra do relato curto", según o dictame da Academia sueca, "o seu estilo é claro e dun realismo sicolóxico”. Munro, nacida en Wingham (Ontario) no 1931, é a decimoterceira muller que obtén o galardón máis importante das letras universais e a primeira que se apunta o tanto para o país norteamericano. Coñecida como "a Chéjov de Canadá", a narradora puxo os cementos do realismo moderno literario do seu país. Mundos correntes que tras a súa serenidade esconden tormentas afectivas e sentimentais a punto de desatarse. 

 Munro iniciouse na literatura aos 30 anos, con contos e relatos que vendía para a radio pública canadense. A autora, nai de tres fillas, recoñece a importancia da súa nai e das mulleres que coñeceu na súa vida para construir o seu grande territorio literario. En canto á influencia doutros autores na súa obra,destaca a influencia de Katherine Anne Porter, Flannery O’Connor, Carson McCullers e, sobre todo, Eudora Welty. Así como de James Agee y William Maxwell. 

En España coñecémola hai tempo, xa que as editoriais Lumen e mais RBA veñen publicando os seus libros dende os anos 90. Ademais, Javier Marías concedeulle no ano 2005 o premio Reino de redonda e nomeouna "Duchess of Ontario".

No seguinte vídeo, podedes escoitar as primeiras reaccións da galardonada tras a concesión do premio. Á vez que practicades o voso inglés. (Non me digades que no estou en todo. Jejeje.)


Pero como o máis importante é coñecer aos autores polos seus escritos, abaixo deixo un enlace no que poderedes acceder a un dos relatos desta doce escritora. O relato leva por título "Radicales libres". Moitos de vós seguro que xa sabedes podo título cal será o seu contido; os que non, o que tedes que facer e preguntar aos vosos profesores de ciencias naturais que é eso de "radicais ceibos". Ou miralo na enciclopedia, claro.

Oxalá descubrades a unha nova escritora de cabeceira.

Ler "Radicales libres".

Desfrutade da lectura, poetas.

A NOSA PRIMEIRA XUNTANZA

Ola rapaces!

Onte pareceume que vides con forza. Quero darvos a benvida a todos nesta nova andaina do noso Club. Principalmente aos de 1º de ESO (Tomás, Ángel, Jorge, Samuel, María, Rodrigo, Antón), pero tamén aos de 2º (Inés, Roberto), 3º (Myriam, Laura, Diego, Daniela), 4º (Mariana, Cecilia, Belén, Candela, Alicia, Alex), 5º (Aurora, Lucía, Aída, Samuel) e 6º (Luis, Álvaro, Carolina, Claudia). Tamén desexo pronta recuperación aos nosos enfermos (Lucía, Candela, Antía, Amanda) e quero despedir con agarimo a aqueles que, logo de seguirnos tres anos, poñen punto e final (polo de agora) á súa participación polos seus ineludibles compromisos co chelo (Andrea), cos estudios en xeral (Elisa, Andrea, Silvia, Irene, María...) e a outros que de seguro me esquezo.

Pero, como non quero poñerme sentimental, paso a relatar a crónica de onte, que, por certo, estivo chea de ledicia. Comimos moi ben. Grazas a Roberto, as mesas estiveron puntuamente preparadas. Grazas a Samuel, Aída e Diego, as pizzas chegaron quentiñas e a tempo. Baratas e variadas. Que máis se pode pedir? 

A sesión foi un pouco atípica, como corresponde a unha sesión inaugural. Por fin desvelouse o segredo fortemente gardado da nosa primeira lectura. Vai ser O pintor do sombreiro de malvas de Marcos Calveiro, quen, por certo, virá a falarnos deste libro en exclusiva para nós. Que de que vai esta historia? Pois soamente podo adiantar que trata do último serán da vida de Vincent Van Gogh, o atormentado e gran pintor impresionista. E coñecemos esta historia da man dun rapaz de dezaséis anos, cos seus propios problemas e o seu primeiro amor, pero que sentimos veciño a nós.

Tamén se adiantaron outras lecturas (sempre provisionais), concretamos os respectivos moderadores. Falamos de moitos libros de doutros plans. 

Entre eles quero aproveitar para salientar unha importante novidade. Xa temos data para o comezo da nova sección do noso Club. Aquela que vai adicada especialmente aos adultos: pais, nais, avós, avoas, exalumnos, profes, profes xubilados, personal non docente, etc. É dicir, todos aqueles vencellados ao noso instituto e amantes da lectura. Tedes unha cita o vindeiro martes 29 de outubro as 18,15.

Por hoxe, máis nada. Agardamos pola sesión fotográfica a cargo de Daniel, coma sempre.

Apertas e feliz curso para todos!